Κατά Λουκάνκεφάλαιο 20
Τα κείμενα για σύγκριση δεν φορτώθηκαν. Ελέγξτε τη σύνδεση και δοκιμάστε ξανά.
Ερμηνεία του κεφαλαίου (στα ρωσικά)
1Και εν μιά των ημερών εκείνων, ενώ αυτός εδίδασκε τον λαόν εν τω ιερώ, και ευηγγελίζετο, ήλθον εξαίφνης οι αρχιερείς και οι γραμματείς μετά των πρεσβυτέρων
2και είπον προς αυτόν, λέγοντες· Ειπέ προς ημάς εν ποία εξουσία πράττεις ταύτα, ή τις είναι όστις σοι έδωκε την εξουσίαν ταύτην;
3Αποκριθείς δε είπε προς αυτούς· Θέλω σας ερωτήσει και εγώ ένα λόγον, και είπατέ μοι·
4το βάπτισμα του Ιωάννου εξ ουρανού ήτο ή εξ ανθρώπων;
5Οι δε εσυλλογίσθησαν καθ' εαυτούς λέγοντες, ότι Εάν είπωμεν, Εξ ουρανού, θέλει ειπεί, Διά τι λοιπόν δεν επιστεύσατε εις αυτόν;
6Εάν δε είπωμεν, Εξ ανθρώπων, πας ο λαός θέλει μας λιθοβολήσει· επειδή είναι πεπεισμένοι ότι ο Ιωάννης είναι προφήτης.
7Και απεκρίθησαν ότι δεν εξεύρουσι πόθεν ήτο.
8Και ο Ιησούς είπε προς αυτούς· Ουδέ εγώ σας λέγω εν ποία εξουσία πράττω ταύτα.
Ερμηνεία, στ. 1–8 (στα ρωσικά)
Этот отдел вполне согласен с повествованием ев. Марка (XI, 27-33), которому, очевидно, следует здесь ев. Лука, и с Ев. Матфея (XXI, 23-27). - Народ побьет нас камнями. Обычная у евреев казнь (ср. Исх XVII, 4).
9Ήρχισε δε να λέγη προς τον λαόν την παραβολήν ταύτην· Άνθρωπος τις εφύτευσεν αμπελώνα, και εμίσθωσεν αυτόν εις γεωργούς, και απεδήμησε πολύν καιρόν.
10Και εν τω καιρώ των καρπών απέστειλε προς τους γεωργούς δούλον διά να δώσωσιν εις αυτόν από του καρπού του αμπελώνος· οι γεωργοί όμως δείραντες αυτόν εξαπέστειλαν κενόν·
11Και πάλιν έπεμψεν άλλον δούλον. Πλην αυτοί δείραντες και εκείνον και ατιμάσαντες εξαπέστειλαν κενόν.
12Και πάλιν έπεμψε τρίτον. Αλλ' εκείνοι και τούτον πληγώσαντες απεδίωξαν.
13Είπε δε ο κύριος του αμπελώνος· Τι να κάμω; ας πέμψω τον υιόν μου τον αγαπητόν· ίσως ιδόντες τούτον θέλουσιν εντραπεί.
14Πλην ιδόντες αυτόν οι γεωργοί, διελογίζοντο καθ' εαυτούς λέγοντες· Ούτος είναι ο κληρονόμος· έλθετε ας φονεύσωμεν αυτόν, διά να γείνη ημών η κληρονομία.
15Και εκβαλόντες αυτόν έξω του αμπελώνος, εφόνευσαν· Τι λοιπόν θέλει κάμει εις αυτούς ο κύριος του αμπελώνος;
16Θέλει ελθεί και απολέσει τους γεωργούς τούτους, και θέλει δώσει τον αμπελώνα εις άλλους. Ακούσαντες δε είπον· Μη γένοιτο.
17Ο δε εμβλέψας εις αυτούς είπε· Τι λοιπόν είναι τούτο το γεγραμμένον, Ο λίθος, τον οποίον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος έγεινε κεφαλή γωνίας;
18Πας όστις πέση επί τον λίθον εκείνον θέλει συντριφθή· εις όντινα δε επιπέση, θέλει κατασυντρίψει αυτόν.
19Και εζήτησαν οι αρχιερείς και οι γραμματείς να βάλωσιν επ' αυτόν τας χείρας εν αυτή τη ώρα, πλην εφοβήθησαν τον λαόν· διότι ηνόησαν ότι προς αυτούς είπε την παραβολήν ταύτην.
Ερμηνεία, στ. 9–19 (στα ρωσικά)
Притча о винограднике у ев. Луки стоит ближе всего к тому, как она изложена у ев. Марка (XII, 1-12; ср. Мф XXI, 33-46). - Начал говорить народу. По Марку, Господь сказал притчу первосвященникам, книжникам и старейшинам (XII, 1 - им. Ср. XI, 27), а не народу. Но ев. Лука, вероятно, под "народом" разумеет и первосвященников с книжниками и старейшинами. Но крайней мере, и из его Евангелия ясно видно, что при произнесении притчи присутствовали и эти лица (ср. ст. 19). - Слышавшие же сие сказали: да не будет! (16). По-видимому, эта были люди из среды простого народа, которые поняли, что Господь изображает в притче отношение к Нему со стороны представителей иудейства. Они говорят, что им не хочется, чтобы виноградари убили "сына", т. е. им жаль Христа. - Что значит сие… Правильнее: что же в таком случае - если должно сбыться ваше желание: да не будет - должно означать изречение Писания: камень…? т. е. в таком случае не исполнится воля Божия, изреченная о Мне в Писании. - Всякий, кто упадет - см. Мф XXI, 44. - Ибо поняли (19). Кто? Народ или иерархи? По ев. Луке, скорее народ, который понял, что притча сказана об иерархах (ср. ст. 16 и 17). Ев. как бы хочет сказать, что народ, понявший притчу, указывавшую на замыслы иерархов против Христа, был уже настороже, и этого-то боялись иерархи, почему и не посмели наложить на Христа руки.
20Και παραφυλάξαντες απέστειλαν ενεδρευτάς, υποκρινομένους ότι είναι δίκαιοι, επί σκοπώ να πιάσωσιν αυτόν από λόγου, διά να παραδώσωσιν αυτόν εις την αρχήν και εις την εξουσίαν του ηγεμόνος.
21Και ηρώτησαν αυτόν λέγοντες· Διδάσκαλε, εξεύρομεν ότι ορθώς ομιλείς και διδάσκεις και δεν βλέπεις εις πρόσωπον, αλλ' επ' αληθείας την οδόν του Θεού διδάσκεις·
22είναι συγκεχωρημένον εις ημάς να δώσωμεν φόρον εις τον Καίσαρα ή ουχί;
23Εννοήσας δε την πανουργίαν αυτών, είπε προς αυτούς· Τι με πειράζετε;
24δείξατέ μοι δηνάριον· τίνος εικόνα έχει και επιγραφήν; Και αποκριθέντες είπον· Του Καίσαρος.
25Ο δε είπε προς αυτούς· Απόδοτε λοιπόν τα του Καίσαρος εις τον Καίσαρα και τα του Θεού εις τον Θεόν.
26Και δεν ηδυνήθησαν να πιάσωσιν αυτόν από λόγου έμπροσθεν του λαού, και θαυμάσαντες διά την απόκρισιν αυτού εσιώπησαν.
Ερμηνεία, στ. 20–26 (στα ρωσικά)
Разговор Христа с "лукавыми людьми" о дани кесарю ев. Лука излагает согласно с ев. Марком (XII, 13-17; ср. Мф XXII, 15-22). - Наблюдая за ним… (20) Иерархи все-таки не оставили своих замыслов и, постоянно подстерегая каждое дело и слово Христа, подослали к Нему лукавых, т. е. подговоренных (εγκαθετους) ими людей, которые, притворяясь благочестивыми, т. е., показывая вид, что они действуют по собственной религиозной потребности, поймали бы Христа на каком-нибудь неосторожном слове (впрочем, этот перевод русского текста Евангелия не вполне отвечает греческому; правильнее: послали наученных людей, притворяющихся благочестивыми, чтобы уловить Его…). Они хотели предать Христа начальству и именно (και - изъясн.) власти прокуратора. - Не смотришь на лице, - т. е. не принадлежишь к какой-либо партии, рассуждаешь беспристрастно (ср. Гал II, 6). - Подать (22) - налог поголовный и поземельный (φορον, - в отличие от τελος; - пошлина или налог косвенный).
27Προσελθόντες δε τινές των Σαδδουκαίων, οίτινες αρνούνται ότι είναι ανάστασις, ηρώτησαν αυτόν,
28λέγοντες· Διδάσκαλε, ο Μωϋσής μας έγραψεν· Εάν τινός ο αδελφός αποθάνη έχων γυναίκα, και ούτος αποθάνη άτεκνος, να λάβη ο αδελφός αυτού την γυναίκα και να εξαναστήση σπέρμα εις τον αδελφόν αυτού.
29Ήσαν λοιπόν επτά αδελφοί· και ο πρώτος λαβών γυναίκα, απέθανεν άτεκνος·
30και έλαβεν ο δεύτερος την γυναίκα, και ούτος απέθανεν άτεκνος·
31και ο τρίτος έλαβεν αυτήν· ωσαύτως δε και οι επτά· και δεν αφήκαν τέκνα, και απέθανον.
32Ύστερον δε πάντων απέθανε και η γυνή.
33Εν τη αναστάσει λοιπόν τίνος αυτών γίνεται γυνή; διότι και οι επτά έλαβον αυτήν γυναίκα.
34Και ο Ιησούς αποκριθείς είπε προς αυτούς· οι υιοί του αιώνος τούτου νυμφεύουσι και νυμφεύονται·
35οι δε καταξιωθέντες να απολαύσωσιν εκείνον τον αιώνα και την εκ νεκρών ανάστασιν ούτε νυμφεύουσιν ούτε νυμφεύονται·
36διότι ούτε να αποθάνωσι πλέον δύνανται· επειδή είναι ισάγγελοι και είναι υιοί του Θεού, όντες υιοί της αναστάσεως.
37Ότι δε εγείρονται οι νεκροί, και ο Μωϋσής εφανέρωσεν επί της βάτου, ότε λέγει Κύριον τον Θεόν του Αβραάμ και τον Θεόν του Ισαάκ και τον Θεόν του Ιακώβ.
38Ο δε Θεός δεν είναι νεκρών, αλλά ζώντων· διότι πάντες ζώσι εν αυτώ.
Ερμηνεία, στ. 27–38 (στα ρωσικά)
Ответ на вопрос саддукеев ев. Лука передает согласно с Марком (XII, 18-27; ср. Мф XXII, 23-33). - Пришли некоторые из саддукеев, отвергающих воскресение - правильнее: "отвергающее воскресение" (это - определение к слову: некоторые). "Отсюда видно, что только некоторые саддукеи отвергали воскресение мертвых. - Чада века сего (34), т. е. люди до-мессианского периода. - И умереть уже не могут - правильнее: ибо такие они умереть более уже не могут (ουτε γαρ αποθ. δυνανται). Бессмертием воскресших, - их неумиранием, - исключается брак между ними (но не различие в поле), - так как брак необходим только там, где существует смерть (Феофил.). - Ибо они равны Ангелам. Это основание, почему они не будут умирать. Не будут умирать они в силу изменения, которому подвергнется их природа, ибо равенство или сходство c Ангелами состоит в высшей, переставшей быть грубою, плотскою, телесности. Эта телесность не будет подчиняться смерти. - И суть сыны Божии, будучи сынами воскресения. 3десь другое основание бессмертия будущей жизни. Люди станут сынами Божиими - не в нравственном только смысле, как любимы Богом дети, а в высшем, метафизическом, - будут иметь в себе высшую божественную жизнь, божественную славу (Рим VIII, 17), которая (жизнь) вечна по своей природе. - Будучи сынами воскресения, - т. е. через воскресение восставши к новой жизни. - Моисей показал при купине (37 ст.). Слово "показал (εμηνησεν, у еп. Михаила ошибочно прочитанное как ερμηνευσεν = истолковал) обозначает возвещение сокрытого (Ин XI, 57; Деян XXIII, 30). Господь упоминает о Моисее прежде всего потому, что на Моисея ссылались Его совопросники (ст. 28). - Ибо у Него все живы (38), т. e. все - которых Он Бог - Ему живы. Если они и умершие, то для людей, по отношению к людям, но не в отношении к Богу. Таким образом, будущее воскресение умерших является естественным и необходимым завершением того жизненного состояния, в котором находятся умершие до страшного суда.
39Αποκριθέντες δε τινές των γραμματέων είπον· Διδάσκαλε, καλώς είπας.
40Και δεν ετόλμων πλέον να ερωτώσιν αυτόν ουδέν.
41Είπε δε προς αυτούς· Πως λέγουσι τον Χριστόν ότι είναι υιός του Δαβίδ;
42Και αυτός ο Δαβίδ λέγει εν τη βίβλω των ψαλμών· Είπεν ο Κύριος προς τον Κύριόν μου, κάθου εκ δεξιών μου,
43εωσού θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιον των ποδών σου.
44Ο Δαβίδ λοιπόν ονομάζει αυτόν Κύριον· και πως είναι υιός αυτού;
45Και ενώ ήκουε πας ο λαός, είπε προς τους μαθητάς αυτού·
46Προσέχετε από των γραμματέων, οίτινες θέλουσι να περιπατώσιν εστολισμένοι και αγαπώσιν ασπασμούς εν ταις αγοραίς και πρωτοκαθεδρίας εν ταις συναγωγαίς και τους πρώτους τόπους εν τοις δείπνοις,
47οίτινες κατατρώγουσι τας οικίας των χηρών, και τούτο επί προφάσει ότι κάμνουσι μακράς προσευχάς· ούτοι θέλουσι λάβει μεγαλητέραν καταδίκην.
Ερμηνεία, στ. 39–47 (στα ρωσικά)
Некоторые из книжников. По ев. Марку это сказал один книжник, ведший со Христом разговор о наибольшей заповеди (Мк XII, 32). Так как ев. Лука этот разговор уже привел выше (Х, 25 и сл.), то здесь он его опускает, а упоминает только о результате этого разговора - об отзыве книжника или некоторых книжников, как он выразился. - И уже не смели спрашивать Его ни о чем. Здесь также ев. Лука повторяет сообщение ев. Марка (XII, 34). - Как говорят… (ст. 41-44) См. Мк XII, 35-37. - И когда слушал весь народ… (45-47). См. Мк XII, 38-40. Различие между Марком и Лукою здесь состоит в том, что по первому предостережение Господом высказано пред множеством народа и для народа, а по Луке - обращено было к ученикам Христовым. Примирить это различие можно так: Господь говорил в настоящем случае вслух всего народа (Марк), но обращался прямо к ученикам Своим (Лука).
Κείμενο: Μετάφραση Νεόφυτου Βάμβα, 1850. Ερμηνεία: «Ερμηνευτική Βίβλος», επιμ. Α. Π. Λοπουχίν (στα ρωσικά).
Вопрос о власти Христа и о дани Кесарю (1-26). Вопрос саддукеев (27-38). Христос и книжники (39-48).