Λευιτικόνκεφάλαιο 27

Ερμηνεία του κεφαλαίου (στα ρωσικά)

О выкупе посвященного Иегове; случаи, когда выкуп невозможен; десятина Иегове с земли.

1Και ελάλησε Κύριος προς τον Μωϋσήν, λέγων,

2Λάλησον προς τους υιούς Ισραήλ και ειπέ προς αυτούς, Όταν τις κάμη επίσημον ευχήν, συ θέλεις κάμνει την εκτίμησιν των ψυχών προς τον Κύριον.

3Και η εκτίμησίς σου θέλει είσθαι του μεν αρσενικού, από είκοσι ετών μέχρις εξήκοντα ετών, η εκτίμησίς σου βεβαίως θέλει είσθαι πεντήκοντα σίκλοι αργυρίου, κατά τον σίκλον του αγιαστηρίου·

4εάν δε ήναι θηλυκόν, η εκτίμησίς σου θέλει είσθαι τριάκοντα σίκλοι.

5Εάν δε ήναι από πέντε ετών μέχρις είκοσι, η εκτίμησίς σου θέλει είσθαι του μεν αρσενικού είκοσι σίκλοι, του δε θηλυκού δέκα σίκλοι.

6Εάν δε ήναι από ενός μηνός μέχρι πέντε ετών, η εκτίμησίς σου θέλει είσθαι του μεν αρσενικού πέντε σίκλοι αργυρίου· του δε θηλυκού η εκτίμησίς σου τρεις σίκλοι αργυρίου.

7Εάν δε από εξήκοντα ετών και επάνω, εάν μεν ήναι αρσενικόν, η εκτίμησίς σου θέλει είσθαι δεκαπέντε σίκλοι εάν δε θηλυκόν, δέκα σίκλοι.

Ερμηνεία, στ. 1–7 (στα ρωσικά)

В параллель выкупу проданного (гл. XXV), закон разрешает и нормирует выкуп посвященного Иегове — не в силу обязательства закона, а по вольному усердию или обету, в силу свободного движения религиозного чувства. Посвятивший, по этому побуждению, Иегове свою личность или личность другого, отдавал тем самым жизнь посвященного Иегове; взамен жизни Иегова разрешает давать выкуп в пользу святилища. Размер выкупа видоизменяется в зависимости от пола и возраста: для мужчин: а) в зрелом возрасте от 20 до 60 л. — 50 сиклей священных (не народных, меньших священного на 1/7 серебра; б) от 5 до 20 л. — 20 с; в) от 1 месяца до 5 л. — 5 сиклей; г) свыше 50 л. — 15 с. Женского пола лица во всех указанных возрастах ценятся ниже: а) 30 сикл.; б) 10 сикл.; в) 3 сикл.; г) 10 сиклей. Очевидно, в каждом случае ценилась неодинаковая работоспособность посвященного святилищу лица, от него требовалась физическая работа для святилища: рубка дров, ношение воды и под.

8Και εάν ήναι πτωχότερος της εκτιμήσεώς σου, θέλει παρασταθή έμπροσθεν του ιερέως, και ο ιερεύς θέλει εκτιμήσει αυτόν· κατά την δύναμιν εκείνου όστις έκαμε την ευχήν, ο ιερεύς θέλει εκτιμήσει αυτόν.

Ερμηνεία, στ. 8 (στα ρωσικά)

Если бы указанная оценка оказалась слишком высокою для бедняка, то священник делал ему особую оценку: сообразно с состоянием его.

9Και εάν η ευχή ήναι κτήνος, εκ των όσα προσφέρονται δώρον προς τον Κύριον, παν ό,τι δίδει τις εκ τούτων εις τον Κύριον θέλει είσθαι άγιον.

10Δεν θέλει αλλάξει αυτό, ουδέ θέλει αντικαταστήσει καλόν αντί κακού, ή κακόν αντί καλού· εάν δε ποτέ ανταλλάξη κτήνος αντί κτήνους, τότε και αυτό και το αντάλλαγμα αυτού θέλουσιν είσθαι άγια.

11Εάν δε ήναι τι κτήνος ακάθαρτον, εκ των όσα δεν προσφέρονται δώρον προς τον Κύριον, τότε θέλει παραστήσει το κτήνος έμπροσθεν του ιερέως·

12και θέλει εκτιμήσει αυτό ο ιερεύς, είτε καλόν είναι είτε κακόν· κατά την εκτίμησίν σου, ω ιερεύ, ούτω θέλει είσθαι.

13Και εάν τις θελήση να εξαγοράση αυτό, τότε θέλει προσθέσει το πέμπτον αυτού εις την εκτίμησίν σου.

Ερμηνεία, στ. 9–13 (στα ρωσικά)

В случае посвящения какого-либо жертвенного животного, оно безусловно должно было поступить в жертву (ст. 9), причем, — в устранение эгоистического выбора, — запрещена всякая замена обещанного экземпляра, даже лучшим (10). В случае посвящения Иегове животного нечистого оно или употреблялось для святилища натурою, или продавалось в пользу его священником, или — на случай, если бы посвятивший пожелал обратно получить животное — священник оценивал его, и владелец вносил цену с прибавлением 1/5 ее (ст. 13) — род наказания за необдуманность обета и незаконное пользование священным достоянием (ср. V:16; XXII:14).

14Και όταν τις αφιερώση την οικίαν αυτού αφιέρωμα εις τον Κύριον, τότε ο ιερεύς θέλει εκτιμήσει αυτήν, είτε καλή είναι είτε κακή· καθώς εκτιμήση αυτήν ο ιερεύς, ούτω θέλει είσθαι.

15Και εάν ο αφιερώσας αυτήν θελήση να εξαγοράση την οικίαν αυτού, θέλει προσθέσει το πέμπτον του αργυρίου της εκτιμήσεώς σου εις αυτήν και θέλει είσθαι αυτού.

Ερμηνεία, στ. 14–15 (στα ρωσικά)

То же самое было с посвященным (напр., в случаев болезни) и обратно выкупаемым домом, как и с полем (ст. 19).

16Και εάν τις αφιερώση εις τον Κύριον μέρος του αγρού της ιδιοκτησίας αυτού, η εκτίμησίς σου θέλει είσθαι κατά τον σπόρον αυτού· εν χομόρ σπόρου κριθής θέλει εκτιμηθή αντί πεντήκοντα σίκλων αργυρίου.

Ερμηνεία, στ. 16 (στα ρωσικά)

Размер поля определяется количеством высеваемого зерна. Хомер (ср. Чис XI:32) или кор — мера (сыпучих тел), приблизительно равная 6 гарнцам, следовательно несколько менее нашего четверика. В 50 сиклей оценивается доход поля, на который высевается хомер ячменя, вероятно не за один год, а за несколько лет арендного пользования.

17Εάν από του έτους της αφέσεως αφιερώση τον αγρόν αυτού, κατά την εκτίμησίν σου θέλει είσθαι.

18Αλλ' εάν μετά την άφεσιν αφιερώση τον αγρόν αυτού, ο ιερεύς θέλει λογαριάσει εις αυτόν το αργύριον κατά τα επίλοιπα έτη μέχρι του έτους της αφέσεως, και θέλει αφαιρεθή από της εκτιμήσεώς σου.

19Εάν δε ποτέ ο αφιερώσας τον αγρόν θελήση να εξαγοράση αυτόν, θέλει προσθέσει εις αυτόν το πέμπτον του αργυρίου της εκτιμήσεώς σου, και θέλει είσθαι αυτού.

20Και εάν δεν εξαγοράση τον αγρόν ή εάν επώλησε τον αγρόν εις άλλον τινά, δεν θέλει εξαγοράζεσθαι πλέον.

21Αλλ' όταν ο αγρός παρέλθη την άφεσιν, θέλει είσθαι άγιος εις τον Κύριον, ως αγρός καθιερωμένος· η κυριότης αυτού θέλει είσθαι του ιερέως.

22Εάν δε αφιερώση τις εις τον Κύριον αγρόν τον οποίον ηγόρασεν, όστις δεν είναι εκ των αγρών της ιδιοκτησίας αυτού·

23ο ιερεύς θέλει λογαριάσει εις αυτόν την αξίαν της εκτιμήσεώς σου μέχρι του έτους της αφέσεως· και θέλει δώσει την εκτίμησίν σου την ημέραν εκείνην· είναι άγιον εις τον Κύριον.

24Εις το έτος της αφέσεως ο αγρός θέλει αποδοθή εις εκείνον, από του οποίου ηγοράσθη, εις τον έχοντα την κυριότητα της γης.

Ερμηνεία, στ. 17–24 (στα ρωσικά)

Упомянутое уже (см. примеч. к XXV гл.) расчисление стоимости земельных участков, посвящаемых святилищу, в связи с законом юбилейного года. При этом выступают два характерные для ветхозаветной теократии случая: 1) поле, посвященное Иегове, невыкупленное владельцем его и проданное другому, делалось как бы заклятым (cherem, LXX: ωσπερ η γη η αφωρισμενη = αναθμα), ст. 20–21; 2) различается поле благоприобретенное, купленное, которым покупщик не имел права распоряжаться после юбилейного года, и поле родовое, которое не могло обращаться в заклятие, в вечное достояние святилища.

25Και πάσαι αι εκτιμήσεις σου θέλουσιν είσθαι κατά τον σίκλον του αγιαστηρίου· είκοσι γερά θέλει είσθαι ο σίκλος.

Ερμηνεία, στ. 25 (στα ρωσικά)

Сикль древнееврейский (ср. Исх XXX:13), как показывают образцы его в Луврском музее, весил несколько меньше нашего серебр. рубля (около 4 золотников, а рубль = 4 золотн. 21 доля), откуда приблизительная стоимость 80–86 коп. В сикле 20 гер, 10 гер или 1/2 сикля = бека (в 1 Цар IX:8 упомянуто еще 1/4 сикля).

26Πλην το πρωτότοκον μεταξύ των κτηνών, το οποίον ανήκει ως πρωτότοκον εις τον Κύριον, ουδείς θέλει αφιερώσει αυτό· είτε μόσχος είτε αρνίον, του Κυρίου είναι.

27Και εάν ήναι από ακαθάρτων κτηνών, θέλει εξαγοράσει αυτό κατά την εκτίμησίν σου και θέλει προσθέσει το πέμπτον αυτού επ' αυτό· ή εάν δεν εξαγοράζηται, θέλει πωληθή κατά την εκτίμησίν σου.

Ερμηνεία, στ. 26–27 (στα ρωσικά)

Посвящать Иегове от усердия можно было только то, что уже само по себе, без посвящения, по закону, не принадлежало Ему. Поэтому нельзя было посвящать Иегове первенцев, принадлежавших Иегове по закону, — Исх XIII:2; XXII:30.

28Ουδέν όμως καθιέρωμα, το οποίον καθιερώση τις εις τον Κύριον εκ των όσα έχει, από ανθρώπου έως κτήνους και έως αγρού της ιδιοκτησίας αυτού, θέλει πωληθή ουδέ θέλει εξαγορασθή· παν καθιέρωμα είναι αγιώτατον εις τον Κύριον.

29Ουδέν καθιέρωμα καθιερωθέν παρά ανθρώπου θέλει εξαγορασθή· εξάπαντος θέλει θανατωθή.

Ερμηνεία, στ. 28–29 (στα ρωσικά)

Не допускает никакого выкупа «все заклятое, cherem (слав. «обет»), что под заклятием отдает человек Иегове из своей собственности, человека ли, скотину ли, поле ли…» Заклятое — херем, во-первых, есть «qodesch qodaschim lajhovah, великая святыня Господня» и, как такое, никоим образом, не может быть предметом владения или пользования человека (ст. 28); во-вторых, заклятое — человек или скотина — не может остаться в живых, а должно быть предано смерти (ст. 29). Чтобы обречение на смерть человека имело моральное основание и религиозное освящение, оно у народа Божия могло простираться на лица и народы, враждующие против Царства Божия (ср. Чис ХХI:2; Втор XII:16; Haв VI:17; VII:12; 1 Цар ХV:18–19; 3 Цар XX:42).

30Και παν δέκατον της γης, είτε εκ του σπόρου της γης είτε εκ του καρπού των δένδρων, του Κυρίου είναι· είναι άγιον εις τον Κύριον.

31Και εάν ποτέ θελήση τις να εξαγοράση το δέκατον αυτού, θέλει προσθέσει εις αυτό το πέμπτον αυτού.

32Και παν δέκατον βοών και προβάτων, παντός ζώου διαβαίνοντος υποκάτωθεν της ράβδου, το δέκατον θέλει είσθαι άγιον εις τον Κύριον.

33Δεν θέλει διακρίνει είτε καλόν είναι είτε κακόν ουδέ θέλει αλλάξει αυτό· και εάν ποτέ αλλάξη αυτό, και αυτό και το αντάλλαγμα αυτού θέλουσιν είσθαι άγια· δεν θέλει εξαγορασθή.

Ερμηνεία, στ. 30–33 (στα ρωσικά)

Десятина не была заклятием; вместе с первородным и начатками плодов десятина была обязательным теократическим приношением святилищу: «что проходит под жезлом — десятое» (ст. 32), — бытовая черта.

34Αύται είναι αι εντολαί, τας οποίας προσέταξε Κύριος εις τον Μωϋσήν διά τους υιούς Ισραήλ εν τω όρει Σινά.

Κείμενο: Μετάφραση Νεόφυτου Βάμβα, 1850. Ερμηνεία: «Ερμηνευτική Βίβλος», επιμ. Α. Π. Λοπουχίν (στα ρωσικά).