Η ΒΙΒΛΟΣΈκδοση Βαϊκάλης
EL
Ρυθμίσεις

Λευιτικόνκεφάλαιο 8

Ερμηνεία του κεφαλαίου (στα ρωσικά)

Посвящение Аарона и сынов его и жертвы, при сем принесенные ими.

1Και ελάλησε Κύριος προς τον Μωϋσήν, λέγων,

2Λάβε τον Ααρών και τους υιούς αυτού μετ' αυτού, και τας στολάς και το έλαιον του χρίσματος και τον μόσχον της περί αμαρτίας προσφοράς και τους δύο κριούς και το κάνιστρον των αζύμων.

Ερμηνεία, στ. 1–2 (στα ρωσικά)

То, что повелено было Моисею в Исх ХXIХ:1–3 и д., в данной главе (и IX) кн. Левит представляется в виде исполнения того устава.

3Και σύναξον πάσαν την συναγωγήν εις την θύραν της σκηνής του μαρτυρίου.

4Και έκαμεν ο Μωϋσής καθώς προσέταξεν εις αυτόν ο Κύριος· και συνήχθη η συναγωγή εις την θύραν της σκηνής του μαρτυρίου.

Ερμηνεία, στ. 3–4 (στα ρωσικά)

При поставлении священнослужителей — этих посредников между обществом народа Израильского и Иеговою, естественно, требовалось присутствие при скинии всего общества, которое отселе выделяло из себя сословие для специального служения Иегове. Но термин «общество» (esp. edah, qahal) может означать и не собрание всего народа, в лишь его старейших и почетнейших представителей (Чис XVI:2, см. Лев IX:1), которые, по Пятокнижию, не раз призывались вместо всего народа быть свидетелями знаменательных событий (Исх XVII:6; XXV:1–9). Впрочем, обряд посвящения длился 7 дней (ст. 33); потому и большая часть народа могла видеть знаменательный и глубоко важный обряд поставления священнослужителей.

5Και είπεν ο Μωϋσής προς την συναγωγήν, Ούτος είναι ο λόγος τον οποίον προσέταξεν ο Κύριος να γείνη.

6Και έφερεν ο Μωϋσής τον Ααρών και τους υιούς αυτού και έλουσεν αυτούς με ύδωρ.

7Και έβαλε τον χιτώνα επ' αυτόν, και έζωσεν αυτόν την ζώνην, και ενέδυσεν αυτόν τον ποδήρη, και έβαλεν επ' αυτού το εφόδ, και έζωσεν αυτόν την κεντητήν ζώνην του εφόδ, και περιέζωσεν αυτόν με αυτήν.

8Και έβαλεν επ' αυτού το περιστήθιον· εις δε το περιστήθιον έβαλε το Ουρίμ και το Θουμμίμ.

9Και έβαλε την μίτραν επί της κεφαλής αυτού· επί δε της μίτρας, κατά το έμπροσθεν αυτής, έβαλε το πέταλον το χρυσούν, το διάδημα το άγιον, καθώς προσέταξεν ο Κύριος εις τον Μωϋσήν.

10Και έλαβεν ο Μωϋσής το έλαιον του χρίσματος και έχρισε την σκηνήν και πάντα τα εν αυτή και ηγίασεν αυτά.

11Και ερράντισεν απ' αυτού επί το θυσιαστήριον επτάκις και έχρισε το θυσιαστήριον· και πάντα τα σκεύη αυτού και τον νιπτήρα και την βάσιν αυτού, διά να αγιάση αυτά.

12Και έχυσεν από του ελαίου του χρίσματος επί την κεφαλήν του Ααρών και έχρισεν αυτόν, διά να αγιάση αυτόν.

13Και έφερεν ο Μωϋσής τους υιούς του Ααρών και ενέδυσεν αυτούς χιτώνας και έζωσεν αυτούς ζώνας και έβαλε μιτρίδια επ' αυτών, καθώς προσέταξεν ο Κύριος εις τον Μωϋσήν.

Ερμηνεία, στ. 6–13 (στα ρωσικά)

Посвящение обнимает 4 главных акта. Первый акт — омовение водой (ст. 6, кн. Исх ХХIX:4), вероятно, всего тела, как требовалось от первосвященника в день очищения (Лев XV), 4), а не простое омовение рук и ног, которое требовалось пред совершением каждого священного действия (Исх XXX:19–21). Означая удаление не физической только, но и нравственной нечистоты посвящаемых, омовение это было отрицательным моментом посвящения и вместе предъизображением высочайшей, абсолютной святости Первосвященника новозаветного (Евр VII:26). Второй акт — облечение Аарона во все священные одежды, сану первосвященника присвоенные (Исх XXVIII), — символ церковно-общественного служения, в которое отныне первосвященник вступал (ст. 7–8; см. Исх XXIX:5, 6); равным образом по той же причине и с тем же значением облечены были в соответствующие священные одежды и сыновья Аарона — священники (ст. 18, см. Исх ХХIX:8, 9). Третий акт — помазание священным елеем (о приготовлении которого говорится в Исх XXX:23–25) сначала скинии и всех ее принадлежностей (ст. 10–11, см. Исх ХХХ, 28–29) — для освящения этого дела рук человеческих на служение Богу, а затем и помазание Аарона и сынов его (ст. 12, см. Исх XXVIII:41; ХXIX:7; XXX:30; XL:13–15). О помазании последних в данном месте не упомянуто (ст. 13). Но из Исх XXX:30 (ср. Лев VII:36; X:7) и особенно Исх XL:13–15, видно, что и над священниками, по крайней мере, при установлении священства по закону, помазание совершено было: «помажь их, как помазал ты отца их, чтобы они были священниками Мне, и помазание их посвятит их в вечное священство в роды их» (Исх XL:15; cp. Лев VII:36). И текст библейский, и традиция иудейская отличают, впрочем, помазание Аарона от помазания священников, сынов Аарона. Первое состояло прежде всего в возлиянии (евр. lazag) елея на голову Аарона в обильном количестве (ср. Пс CXXXII:2) и уже затем в помазании (maschach) — вероятно лица и одежды. Помазание же (maschach) священников состояло только в последнем действии и преданием понималось в смысле начертания на лбу каждого подобия буквы греч. χ (Маймонид) или евр. каф (к, по Абарбанел.). Но и высшее помазание Аарона, и низшее — сынов его — одинаково служило символом преподания им благодати Св. Духа (ср. 1 Цар Х, 1–6; XVI:13, 14; Пс LXI:1), необходимой им ввиду чрезвычайной важности и ответственности их служения. Четвертый и последний акт посвящения — жертвоприношение от посвящаемых (от. 14–30, см. Исх ХХIХ, 10–28). Принесены были в жертвы за грех (ст. 14–17), во всесожжение (ст. 18–21) и специальная жертва посвящения (ст. 22–30). В жертву за грех первосвященника (вместе с сыном его) берется, согласно предписанию Лев IV:3, телец, и весь обряд в целом согласуется с узаконением IV:3–12, касательно жертвы за грех первосвященника. Есть, однако, и различие. Если в Лев IV:3 и д. разумеется определенный факт греха первосвященника уже посвященного, то здесь, при посвящении святилища и служителей его, имеется в виду общая греховность последних, и так как одновременно освящается и скиния, то жертвенною кровью помазываются роги только жертвенника всесожжении (этого центра ветхозаветного жертвенного культа), а не роги алтаря кадильного, и не совершается кропления кровью пред некою (в отношении кровекропления жертвоприношение за грехи Аарона, и сыновей приближается, таким образом, к жертве за грехи мирян, IV:25, 30). Все мясо с кожею было сожжено вне cтана согласно с IV:12: посвящаемые не могли есть жертвы за их грех, а Моисей, совершитель жертвы на сей раз, не был священником и потому тоже не имел права вкушать ее.

14Και έφερε τον μόσχον της περί αμαρτίας προσφοράς· ο δε Ααρών και οι υιοί αυτού επέθεσαν τας χείρας αυτών επί την κεφαλήν του μόσχου της περί αμαρτίας προσφοράς.

15Και έσφαξεν αυτόν και έλαβεν ο Μωϋσής από του αίματος και έβαλεν επί τα κέρατα του θυσιαστηρίου κύκλω διά του δακτύλου αυτού, και εκαθάρισε το θυσιαστήριον· και το αίμα έχυσεν εις την βάσιν του θυσιαστηρίου και ηγίασεν αυτό, διά να κάμη εξιλέωσιν επ' αυτού.

16Και έλαβε παν το στέαρ το επί των εντοσθίων και τον λοβόν του ήπατος και τους δύο νεφρούς και το στέαρ αυτών, και έκαυσεν αυτά ο Μωϋσής επί του θυσιαστηρίου.

17Τον μόσχον όμως και το δέρμα αυτού και το κρέας αυτού και την κόπρον αυτού, έκαυσεν εν πυρί έξω του στρατοπέδου, καθώς προσέταξεν ο Κύριος εις τον Μωϋσήν.

18Και έφερε τον κριόν του ολοκαυτώματος· και ο Ααρών και οι υιοί αυτού επέθεσαν τας χείρας αυτών επί την κεφαλήν του κριού.

19Και έσφαξεν αυτόν και ερράντισεν ο Μωϋσής το αίμα επί το θυσιαστήριον κύκλω.

20Και διεμέλισε τον κριόν κατά τα μέλη αυτού· και έκαυσεν ο Μωϋσής την κεφαλήν και τα μέλη και το στέαρ.

21Τα δε εντόσθια και τους πόδας έπλυνε με ύδωρ· και έκαυσεν ο Μωϋσής όλον τον κριόν επί του θυσιαστηρίου· ήτο ολοκαύτωμα εις οσμήν ευωδίας, προσφορά γινομένη διά πυρός εις τον Κύριον· καθώς προσέταξεν ο Κύριος εις τον Μωϋσήν.

Ερμηνεία, στ. 18–21 (στα ρωσικά)

Во всесожжение принесен был баран, во всем согласно предписанию Лев I:10–13 о всесожжении из мелкого скоте, и нарочитому повелению о сем Иеговы Моисею, Исх XXIX:15–18.

22Και έφερε τον κριόν τον δεύτερον, τον κριόν της καθιερώσεως· ο δε Ααρών και οι υιοί αυτού επέθεσαν τας χείρας αυτών επί την κεφαλήν του κριού.

23Και έσφαξεν αυτόν, και έλαβεν ο Μωϋσής από του αίματος αυτού και έβαλεν επί τον λοβόν του δεξιού ωτίου του Ααρών, και επί τον αντίχειρα της δεξιάς αυτού χειρός, και επί τον μεγάλον δάκτυλον του δεξιού αυτού ποδός.

24Και έφερε τους υιούς του Ααρών και έβαλεν ο Μωϋσής από του αίματος επί τον λοβόν του δεξιού ωτίου αυτών και επί τους αντίχειρας των δεξιών χειρών αυτών και επί τους μεγάλους δακτύλους των δεξιών ποδών αυτών· και ερράντισεν ο Μωϋσής το αίμα επί του θυσιαστηρίου κύκλω.

25Και έλαβε το στέαρ και την ουράν και παν το στέαρ το επί των εντοσθίων και τον λοβόν του ήπατος και τους δύο νεφρούς και το στέαρ αυτών και τον δεξιόν ώμον·

26και από του κανίστρου των αζύμων του έμπροσθεν του Κυρίου έλαβε μίαν πήτταν άζυμον, και ένα άρτον ελαιωμένον και εν λάγανον και έβαλεν αυτά επί το στέαρ και επί τον δεξιόν ώμον·

27και έβαλε τα πάντα εις τας χείρας του Ααρών και εις τας χείρας των υιών αυτού, και εκίνησεν αυτά εις προσφοράν κινητήν έμπροσθεν του Κυρίου.

28Και έλαβεν αυτά ο Μωϋσής εκ των χειρών αυτών και έκαυσεν επί του θυσιαστηρίου επί το ολοκαύτωμα· αύται ήσαν καθιερώσεις εις οσμήν ευωδίας· ήτο θυσία γινομένη διά πυρός εις τον Κύριον.

29Και λαβών ο Μωϋσής το στήθος, εκίνησεν αυτό εις προσφοράν κινητήν έμπροσθεν του Κυρίου· εκ του κριού της καθιερώσεως τούτο ήτο το μερίδιον του Μωϋσέως, καθώς προσέταξεν ο Κύριος εις τον Μωϋσήν.

30Και έλαβεν ο Μωϋσής από του ελαίου του χρίσματος και από του αίματος του επί του θυσιαστηρίου και ερράντισεν επί τον Ααρών, επί τας στολάς αυτού και επί τους υιούς αυτού και επί τας στολάς των υιών αυτού μετ' αυτού· και ηγίασε τον Ααρών, τας στολάς αυτού και τους υιούς αυτού και τας στολάς των υιών αυτού μετ' αυτού·

Ερμηνεία, στ. 22–30 (στα ρωσικά)

В жертву посвящения или, по LXX, «совершения» (της τελειωσεως, слав.: совершения, ст. 22, 28, 29) взят был также баран. Обряд жертвоприношения, в существенном, сходен с обрядами жертвы мирной (гл. III, ср. VII гл.): сожжены были те же части (ст. 25), что и при жертве мирной, равно и обряд потрясения пред Иеговою совершен над теми же частями (правое плечо и грудь) и в соединении с теми же хлебными продуктами, как и при жертве мирной (ср. VII:29–34). Но особенность, исключительно этой жертве посвящения принадлежащая, заключалась в помазании кровью жертвы посвящения правого уха, большого пальца правой руки и большого пальца правой ноги первосвященника и священников (ст. 23–24). По блаж. Феодориту (вопр. VIII на Лев.), «правое ухо — прознаменование похвального послушания, а рука и нога — символы добрых дел посему-то помазаны были рука правая и нога правая, потому что есть дела шуии и послушание вредное». Ввиду тождества этого последнего обряда с обрядам при принятии в теократическое общество выздоровевшего и очищаемого прокаженного (Лев XIV:14), значение его может быть определено так: вступая служителями в святилище и приближаясь более других к Богу (ср Чис ХVI 5) первосвященник и священники очищались, как и выздоровевшие прокаженные, от всякой скверны очищались совершеннейшим образом, на что указывало и семидневное безотлучное пребывание их во дворе скинии (ст. 33–34). Кровью и елеем были окроплены и одежды Аарона и сынов его конечно для выражения всецелого посвящения их (наравне с окропляемым и освящаемым святилищем) Богу.

31Και είπεν ο Μωϋσής προς τον Ααρών και προς τους υιούς αυτού, Βράσατε το κρέας εις την θύραν της σκηνής του μαρτυρίου· και εκεί φάγετε αυτό και τον άρτον τον εν τω κανίστρω των καθιερώσεων, καθώς με προσέταξεν ο Κύριος, λέγων, Ο Ααρών και οι υιοί αυτού θέλουσι τρώγει αυτά.

32Το δε υπόλοιπον του κρέατος και του άρτου εν πυρί θέλετε κατακαύσει.

33Και από της θύρας της σκηνής του μαρτυρίου δεν θέλετε εξέλθει επτά ημέρας, εωσού πληρωθώσιν αι ημέραι της καθιερώσεώς σας· διότι εν επτά ημέραις θέλει τελειωθή η καθιέρωσίς σας.

34Καθώς έκαμεν εις την ημέραν ταύτην, ούτω προσέταξε Κύριος να εκτελήται, διά να γίνηται εξιλέωσις διά σας.

35Θέλετε λοιπόν καθίσει επτά ημέρας εις την θύραν της σκηνής του μαρτυρίου ημέραν και νύκτα· και θέλετε φυλάττει τας παραγγελίας του Κυρίου, διά να μη αποθάνητε· διότι ούτω προσετάχθην.

36Και έκαμεν ο Ααρών και οι υιοί αυτού πάντας τους λόγους, τους οποίους προσέταξεν ο Κύριος διά χειρός του Μωϋσέως.

Ερμηνεία, στ. 33–36 (στα ρωσικά)

(ср. Исх XXIX:29–35). Окончание обряда посвящения; указания Моисея Аарону и его сынам касательно употребления мяса жертвы посвящения (ст. 31–32) и распоряжение о семидневном пребывании посвящаемых «у входа скинии собрания» (ст. 35, 33), т. е. во дворе скинии, с обязательством повторять в каждый из 7 дней жертвы и обряды первого дня (Исх XXIX:35). По Маймониду, священники раз на все времена посвящены были этим посвящением, каждый же новый первосвященник должен был посвящаться снова (помазание первосвященников существовало только до плена вавилонского).

Κείμενο: Μετάφραση Νεόφυτου Βάμβα, 1850. Ερμηνεία: «Ερμηνευτική Βίβλος», επιμ. Α. Π. Λοπουχίν (στα ρωσικά).