Β΄ Χρονικώνκεφάλαιο 16
Τα κείμενα για σύγκριση δεν φορτώθηκαν. Ελέγξτε τη σύνδεση και δοκιμάστε ξανά.
Ερμηνεία του κεφαλαίου (στα ρωσικά)
1Εν τω τριακοστώ έκτω έτει της βασιλείας του Ασά, ο Βαασά βασιλεύς του Ισραήλ ανέβη εναντίον του Ιούδα και ωκοδόμησε την Ραμά, διά να μη αφίνη μηδένα να εξέρχηται μηδέ να εισέρχηται προς τον Ασά βασιλέα του Ιούδα.
2Τότε ο Ασά εξέφερεν αργύριον και χρυσίον εκ των θησαυρών του οίκου του Κυρίου και του οίκου του βασιλέως, και απέστειλε προς τον Βεν-αδάδ βασιλέα της Συρίας, κατοικούντα εν Δαμασκώ, λέγων,
3Ας γείνη συνθήκη αναμέσον εμού και σου, ως ήτο και αναμέσον του πατρός μου και του πατρός σου· ιδού, απέστειλα προς σε αργύριον και χρυσίον· ύπαγε, διάλυσον την συνθήκην σου την προς Βαασά βασιλέα του Ισραήλ, διά να αναχωρήση απ' εμού.
4Και εισήκουσεν ο Βεν-αδάδ εις τον βασιλέα Ασά, και απέστειλε τους αρχηγούς των δυνάμεων αυτού εναντίον των πόλεων του Ισραήλ· και επάταξαν την Ιϊών και την Δαν και την Αβέλ-μαΐμ και πάσας τας αποθήκας των πόλεων Νεφθαλί.
5Και ως ήκουσεν ο Βαασά, έπαυσε να οικοδομή την Ραμά και κατέλιπε το έργον αυτού.
6Και παρέλαβεν ο βασιλεύς Ασά πάντα τον Ιούδαν, και εσήκωσαν τους λίθους της Ραμά και τα ξύλα αυτής, με τα οποία ωκοδόμει ο Βαασά· και με ταύτα ωκοδόμησε την Γαβαά και την Μισπά.
Ερμηνεία, στ. 1–6 (στα ρωσικά)
. Ср. 3 Цар XV:16–22. О хронологических датах войны Асы с Ваасой см. Толков. Библию, т. II, стр. 477–478; сн. у проф. Гуляева, цит. соч., стр. 531. О положении взятых сирийским царем израильских городов см. примеч. к 3 Цар XV:20. Толков. Библия, II, с. 478.
7Κατ' εκείνον δε τον καιρόν Ανανί ο βλέπων ήλθε προς Ασά τον βασιλέα του Ιούδα και είπε προς αυτόν, Επειδή επεστηρίχθης επί τον βασιλέα της Συρίας και δεν επεστηρίχθης επί Κύριον τον Θεόν σου, διά τούτο εξέφυγε το στράτευμα του βασιλέως της Συρίας από της χειρός σου·
8οι Αιθίοπες και οι Λίβυες δεν ήσαν στράτευμα μέγα, μετά πολυαρίθμων αμαξών και ιππέων; επειδή όμως επεστηρίχθης εις τον Κύριον, παρέδωκεν αυτούς εις την χείρα σου·
9διότι οι οφθαλμοί του Κυρίου περιτρέχουσι διά πάσης της γης, διά να δειχθή δυνατός υπέρ των εχόντων την καρδίαν αυτών τελείαν προς αυτόν· εις τούτο έπραξας αφρόνως· διά τούτο θέλεις έχει πολέμους εις το εξής.
10Και ωργίσθη ο Ασά κατά του βλέποντος και έβαλεν αυτόν εις φυλακήν· διότι ηγανάκτησεν εναντίον αυτού διά τούτο. Και κατέθλιψεν ο Ασά τινάς εκ του λαού εν εκείνω τω καιρώ.
Ερμηνεία, στ. 7–10 (στα ρωσικά)
. Прозорливец Анания жил и действовал и при сыне и преемнике Асы, Иосафате (2 Пар XIX:2 сл.) Причина и суть обличений его Асе — в недостатке веры последнего в защиту промыслительного действия Божия и в суеверной надежде на помощь и силу языческого царя (ср. подобные пророческие обличения израильскому царю Ахаву, 3 Цар XX, ст. 35–43; пророка Исаии — иудейскому царю Езекии 4 Цар XX:15–19). Аса тем более был виновен в малодушном неверии Промыслу Божьему, что в войне с Зараем имел поразительно очевидный пример чудесной помощи Божией (ст. 8; ср. гл. XIV), о чем нарочито еще поучал его пророк Азария (XV:1–7). В словах прозорливца Анании (ст. 9) дано ясное выражение библейского учения о промыслительной деятельности Божией, особенно в отношении к людям благочестивым. То, что Аса на пророческое обличение отвечал насилием над личностью пророка, равно как и другие притеснения, чинимые им некоторым из народа (ст. 10), показывает, что при всем благочестии своем Аса не был типичным истинно теократическим царем; потому-то И. Сирах не называет его в числе лучших царей теократических (Сир XLIX:5–6).
11Και ιδού, αι πράξεις του Ασά, αι πρώται και αι έσχαται, ιδού, είναι γεγραμμέναι εν τω βιβλίω των βασιλέων του Ιούδα και του Ισραήλ.
12Ηρρώστησε δε ο Ασά τους πόδας αυτού εν τω τριακοστώ εννάτω έτει της βασιλείας αυτού, εωσού η αρρωστία αυτού έγεινε μεγίστη· αλλ' ουδέ εν τη αρρωστία αυτού εξεζήτησε τον Κύριον, αλλά τους ιατρούς.
13Και εκοιμήθη ο Ασά μετά των πατέρων αυτού· και απέθανεν εν τω τεσσαρακοστώ πρώτω έτει της βασιλείας αυτού.
14Και έθαψαν αυτόν εις τον τάφον αυτού, τον οποίον έσκαψε δι' εαυτόν εν πόλει Δαβίδ, και έθεσαν αυτόν επί κλίνης πλήρους ευωδίας και διαφόρων αρωμάτων μυρεψικών· και έκαμον εις αυτόν καύσιν μεγάλην σφόδρα.
Ερμηνεία, στ. 11–14 (στα ρωσικά)
. В описании болезни Асы (ст. 12) отмечается отчасти особенная ее острота (болезнь — ревматизм ног или подагра, см. Толков. Библию II, 478), главным же образом уже известный (ср. ст. 7) его грех — грех человеконадеяния: предпочтение врачебной человеческой помощи пред всеисцеляющей силой Божией. В речи о погребении Асы (ст. 14) упомянуто, во-первых, о нарочитой гробнице Асы, им самим приготовленной, а во-вторых, дано замечательное в библейско-археологическом смысле описание обрядов погребения еврейских царей ср. ниже XXI:19 сн. Иер XXXIV:5. Некоторые последователи (между ними и проф. Гуляев, с. 533–534) на основании упомянутого здесь и в цитированных местах сожжения благовоний в честь царя полагали, что здесь имело место сожжение тела царя, и что вообще цари и знатные евреи вообще погребались через трупосожжение. Но единственное ясное свидетельство об этом способе погребения — в рассказе 1 Цар XXXI:12 о погребении павших в битве Саула и сыновей его жителями Иависа, случай сожжения трупов здесь был совершенно исключительный, вызванный благоговейным желанием предохранить трупы от поругания со стороны филистимлян.
Царствованию сына и преемника Асы Иосафата, о котором 3 Царств дает чрезвычайно краткий рассказ в несколько стихов XXII:41–51, 2 Паралипоменон посвящает четыре главы, XVII–XX, восполняя сведения 3 Цар как внешними событиями царствования Иосафата, так особенно изображением внутренней правительственной и религиозно-теократической деятельности этого благочестивого царя.
Κείμενο: Μετάφραση Νεόφυτου Βάμβα, 1850. Ερμηνεία: «Ερμηνευτική Βίβλος», επιμ. Α. Π. Λοπουχίν (στα ρωσικά). Η αρίθμηση των σχολίων σε αυτό το βιβλίο ελέγχεται ακόμη με τη συνοδική: μερικά σχόλια ίσως στέκονται δίπλα στον γειτονικό στίχο.
1–6. Война Асы с Ваасой, царем израильским, и союз первого с царем сирийским. 7–10. Обличение Асы прозорливцем и заключение последнего в темницу. 11–14. Последние дни Асы, болезнь и смерть.