Β΄ Χρονικώνκεφάλαιο 25
Τα κείμενα για σύγκριση δεν φορτώθηκαν. Ελέγξτε τη σύνδεση και δοκιμάστε ξανά.
Ερμηνεία του κεφαλαίου (στα ρωσικά)
1Εικοσιπέντε ετών ηλικίας εβασίλευσεν ο Αμασίας, και εβασίλευσεν εικοσιεννέα έτη εν Ιερουσαλήμ· το δε όνομα της μητρός αυτού ήτο Ιωαδάν, εξ Ιερουσαλήμ.
2Και έπραξε το ευθές ενώπιον Κυρίου, πλην ουχί εν καρδία τελεία.
3Ως δε η βασιλεία εκραταιώθη εις αυτόν, εθανάτωσε τους δούλους αυτού τους φονεύσαντας τον βασιλέα τον πατέρα αυτού·
4τα τέκνα όμως αυτών δεν εθανάτωσεν, ως είναι γεγραμμένον εν τω νόμω, εν τω βιβλίω του Μωϋσέως, όπου ο Κύριος προσέταξε, λέγων, οι πατέρες δεν θέλουσι θανατόνεσθαι διά τα τέκνα, ουδέ τα τέκνα θέλουσι θανατόνεσθαι διά τους πατέρας· αλλ' έκαστος θέλει θανατόνεσθαι διά το εαυτού αμάρτημα.
Ερμηνεία, στ. 1–4 (στα ρωσικά)
. Сн. 4 Цар XIV:2–6. В характеристике религиозной двойственности Амасии во 2 Пар ст. 2 стоит (делал угодное в очах Господних, однако ) «не от полного сердца» (слав.: не сердцем совершенным ) вместо стоящего в 4 Цар XIV:3 (делал угодное в очах Господних, впрочем ) «не как отец его Давид» . Большей верностью Иегове отличался Амасия в первую половину царствования своего. См. Толков. Библия т. II, с. 512.
5Και συνήγαγεν ο Αμασίας τον Ιούδαν, και κατέστησεν εξ αυτών χιλιάρχους και εκατοντάρχους, κατ' οίκους πατριών, διά παντός του Ιούδα και Βενιαμίν· και ηρίθμησεν αυτούς από είκοσι ετών και επάνω, και εύρηκεν αυτούς τριακοσίας χιλιάδας, εκλεκτούς, εξερχομένους εις πόλεμον, κρατούντας λόγχην και ασπίδα.
6Εμίσθωσεν έτι εκ του Ισραήλ εκατόν χιλιάδας δυνατών εν ισχύϊ, δι' εκατόν τάλαντα αργυρίου.
7Ήλθε δε προς αυτόν άνθρωπος του Θεού, λέγων, Βασιλεύ, ας μη έλθη μετά σου το στράτευμα του Ισραήλ· διότι ο Κύριος δεν είναι μετά του Ισραήλ, μετά πάντων των υιών Εφραΐμ·
8αλλ' εάν θέλης να υπάγης, κάμε τούτο· ενδυναμώθητι διά τον πόλεμον· ο Θεός όμως θέλει σε κατατροπώσει έμπροσθεν του εχθρού· διότι ο Θεός έχει δύναμιν να βοηθήση και να κατατροπώση.
9Ο δε Αμασίας είπε προς τον άνθρωπον του Θεού, Αλλά τι θέλομεν κάμει διά τα εκατόν τάλαντα, τα οποία έδωκα εις το στράτευμα του Ισραήλ; Και ο άνθρωπος του Θεού απεκρίθη, Ο Κύριος είναι δυνατός να δώση εις σε πλειότερα τούτων.
10Τότε διεχώρισεν αυτούς ο Αμασίας, το στράτευμα το ελθόν προς αυτόν εκ του Εφραΐμ, διά να επιστρέψωσιν εις τον τόπον αυτών· και εξήφθη σφόδρα ο θυμός αυτών κατά του Ιούδα, και επέστρεψαν εις τον τόπον αυτών με έξαψιν θυμού.
11Ενεδυναμώθη δε ο Αμασίας και εξήγαγε τον λαόν αυτού και υπήγεν εις την κοιλάδα του άλατος και επάταξε τους υιούς Σηείρ δέκα χιλιάδας.
12Και δέκα χιλιάδας ζώντας ηχμαλώτισαν οι υιοί Ιούδα, και έφεραν αυτούς εις το άκρον του κρημνού και κατεκρήμνιζον αυτούς από του άκρου του κρημνού, ώστε πάντες διερράγησαν.
Ερμηνεία, στ. 11–12 (στα ρωσικά)
. В описании блестящей победы Амасии над идумеями 2 Пар добавляет, сравнительно с 4 Цар XIV:7, что, кроме 10 000 убитых в сражении, Амасия другие десять тысяч пленников низверг со скалы — способ казни особенно жестокой; подобную казнь однажды хотели применить к Иисусу Xристу жители Назарета (Лк IV:29); у римлян обычно было низвержение казнимых с Тарпейской скалы. В данном случае между 4 Цар XIV:7 и 2 Пар XXV:12 существует следующая разность: тогда как по 4 Цар Амасия взял идумейский город Селу, греч. Петра, 2 Пар упоминает лишь о скале, евр. села, LXX: τού κρημνού, Vulg.: petrae, слав.: стремнины . Очевидно, обе книги здесь взаимно дополняют друг друга.
13Οι άνδρες όμως του στρατεύματος, το οποίον απέπεμψεν ο Αμασίας, διά να μη υπάγωσι μετ' αυτού εις πόλεμον, επέπεσον επί τας πόλεις του Ιούδα, από Σαμαρείας έως Βαιθ-ωρών, και επάταξαν τρεις χιλιάδας εξ αυτών και έλαβον λάφυρα πολλά.
Ερμηνεία, στ. 5–13 (στα ρωσικά)
. О войне Амасии с идумеянами в 4 Цар XIV есть лишь краткое упоминание в одном стихе — 7-м; здесь же об этом событии рассказывается со всей обстоятельностью (ср. наши пояснительные замечания к 4 Цар XIV:7. — Толков. Библия т. II, с. 512). 2 Пар здесь, прежде всего, добавляет сообщение, что Амасия, приведя в известность число собственной боевой армии Иудейского царства — 300 000 солдат (ст. 5), нанял, кроме того, за 100 талантов серебра (около 150 000 рублей) 100 000 израильского войска (ст. 6). Это первый и единственный в библейско-еврейской древности случай найма иноземных войск на помощь собственному войску. У классических народов, как и у иудеев в последние века их самостоятельного существования, наем такой практиковался нередко и состоял обычно в уплате денег царю или вообще повелителю войск, сами же войска и солдаты ничего не получали, кроме добычи и грабежа. Понятно, какое зло для страны представляло такое наемное войско. И уже потому, а еще более ввиду преступности Израильского царства с теократической точки зрения и небогоугодности союза Иудейского царства с ним (ср. 2 Пар XX:37), пророк Божий потребовал от Амасии отпустить нанятое им израильское войско (ст. 7–8), что Амасией и было сделано, хотя и с сожалением о даром потерянной плате войску израильскому (ст. 9). Последнее отказом было крайне раздражено (ст. 10) и на обратном пути вознаградило себя великим грабежом и убийствами в пределах Иудеи (ст. 13). Историческая достоверность всего этого сообщения 2 Пар о найме израильского войска царем Амасией и последующем распущении его не может подлежать сомнению: в пользу достоверности факта говорит последствие его: начатая по инициативе Амасии война с Иоасом израильским (ст. 17 и д.), довлеющая причина которой может заключаться только в желании Амасии — отомстить за неистовства израильских солдат в Иудее (ст. 13), а также вознаградить себя за потерянную на наем войска сумму (ст. 6, 9).
14Αφού δε ο Αμασίας επέστρεψεν από της σφαγής των Ιδουμαίων, έφερε τους θεούς των υιών Σηείρ και έστησεν αυτούς εις εαυτόν θεούς και προσεκύνησεν έμπροσθεν αυτών και εθυμίασεν εις αυτούς.
15Διά τούτο εξήφθη η οργή του Κυρίου κατά του Αμασίου· και απέστειλε προς αυτόν προφήτην και είπε προς αυτόν, Διά τι εξεζήτησας τους θεούς του λαού, οίτινες δεν ηδυνήθησαν να ελευθερώσωσι τον λαόν αυτών εκ της χειρός σου;
16Και ενώ ελάλει προς αυτόν, ο βασιλεύς είπε προς αυτόν, Σύμβουλον σε έκαμον του βασιλέως; παύσον· διά τι να θανατωθής; Και έπαυσεν ο προφήτης, ειπών, Εξεύρω ότι ο Θεός εβουλεύθη να σε εξολοθρεύση, επειδή έκαμες τούτο και δεν υπήκουσας εις την συμβουλήν μου.
Ερμηνεία, στ. 14–16 (στα ρωσικά)
. Известие о поклонении Амасии каким-то богам Сеира, находящееся только во 2 Пар, характеризует нетвердость Амасии в вере Иеговы, тем более преступную, что проявилась она вскоре после дарованной ему Богом победы над идумеями. Возможно, что первоначально Амасия взял «богов сынов Сеира» и поставил их у себя только в качестве военных трофеев, памятников победы своей над Сеиром, а затем низошел до действительного преклонения пред ними, за что и был обличен пророком, предсказавшим ему гибель вследствие его высокомерия.
17Τότε συνεβουλεύθη Αμασίας ο βασιλεύς του Ιούδα και απέστειλε προς τον Ιωάς υιόν του Ιωάχαζ, υιού του Ιηού, τον βασιλέα του Ισραήλ, λέγων, Ελθέ, να ίδωμεν αλλήλους προσωπικώς.
18Και απέστειλεν Ιωάς ο βασιλεύς του Ισραήλ προς τον Αμασίαν βασιλέα του Ιούδα, λέγων, Η άκανθα η εν τω Λιβάνω απέστειλε προς την κέδρον την εν τω Λιβάνω, λέγουσα, Δος την θυγατέρα σου εις τον υιόν μου διά γυναίκα· πλην διέβη θηρίον του αγρού το εν τω Λιβάνω, και κατεπάτησε την άκανθαν.
19Συ λέγεις, ιδού, επάταξας τον Εδώμ· και η καρδία σου επήρθη εις καύχησιν· κάθου τώρα εν τω οίκω σου· διά τι εμπλέκεσαι εις κακόν, διά το οποίον ήθελες πέσει, συ και ο Ιούδας μετά σου;
20Αλλ' ο Αμασίας δεν υπήκουσε· διότι εκ Θεού ήτο τούτο, διά να παραδώση αυτούς εις την χείρα των εχθρών, επειδή εξεζήτησαν τους θεούς του Εδώμ.
21Ανέβη λοιπόν Ιωάς ο βασιλεύς του Ισραήλ· και είδον αλλήλους προσωπικώς, αυτός και Αμασίας ο βασιλεύς του Ιούδα, εν Βαιθ-σεμές, ήτις είναι του Ιούδα.
22Και εκτυπήθη ο Ιούδας έμπροσθεν του Ισραήλ, και έφυγον έκαστος εις τας σκηνάς αυτού.
23Και συνέλαβεν Ιωάς ο βασιλεύς του Ισραήλ Αμασίαν τον βασιλέα του Ιούδα, υιόν του Ιωάς υιού του Ιωάχαζ, εν Βαιθ-σεμές, και έφερεν αυτόν εις Ιερουσαλήμ και κατεδάφισε το τείχος της Ιερουσαλήμ από της πύλης Εφραΐμ έως της πύλης της γωνίας, τετρακοσίας πήχας.
24Και λαβών παν το χρυσίον και το αργύριον και πάντα τα σκεύη τα ευρεθέντα εν τω οίκω του Θεού μετά του Ωβήδ-εδώμ, και τους θησαυρούς του οίκου του βασιλέως, και ανθρώπους ενέχυρα, επέστρεψεν εις Σαμάρειαν.
Ερμηνεία, στ. 17–24 (στα ρωσικά)
. Сн. 4 Цар XIV:8–14. См. Толков. Библию т. II. Единственным поводом для Амасии послать военный вызов Иоасу израильскому (ст. 17) могло быть, как сказано уже, желание отомстить Израильскому царству за произведенные израильскими солдатами грабежи и убийства на территории Иудейского царства. Ст. 20: «так как от Бога это…» — это замечание 2 Пар, находящееся только здесь, устанавливает религиозный прагматизм событий: причинную связь поражения Амасии с богопротивным служением его идолам Сеира (ст. 14 и д.): здесь имело место попущение Божие в отношении дурных действий человеческой воли, подобно как в ожесточении сердца фараона Исх XIV:4 и др., или в отношении неразумия Ровоама 3 Цар XII:15. См. Толков. Библию т. II. Сильнее и, кажется, слишком резко выражает мысль свящ. писателя 2 Пар Иосиф Флавий: «по моему мнению, сам Предвечный побуждал Амасию начать войну, чтобы наказать его за все его беззакония» (Древн. IX, 9, 2). Справедливо указывают здесь у Иосифа Флавия следы его фарисейского мировоззрения, именно фарисейского учения о судьбе (ср. Г. Скарданицкого . Фарисеи и Саддукеи… Киев, 1905, с. 79 и д.).
О положении Вефсамиса (ст. 21). См. замеч. к Нав XV:10 и к 4 Цар XIV:13. Толков. Библия т. I, II.
О положении в древнем Иерусалиме ворот Ефремовых и Угольных, см. Толков. Библию II, 513.
В 23 дед Амасии назван Иоахазом — в принятом тексте евр. (Jehoachaz), LXX (Ίοαχάζ), Vulg. (Ioachaz) и русск. синод.; между тем, всюду в 4 Царств и во 2 Пар, исключая лишь XXI:17 (Иоахаз) этот царь именуется Охозия (сн. замеч. к XXI:17, 2 Пар). В евр. код. 117, 188, 224 у Кенник. и 31, 196, 737 у Росси стоит имя Охозия равно и в греч. код. 19, 93, 108, 121 у Гольмеса. Таким образом, имя Иоахаз возникло здесь, как и в 2 Пар XXI:17, случайно, вследствие перестановки имени Божия Иегова с конца (Охозия) в начало (Иоахаз). Ср. у проф. Гуляева, с. 551.
Овед-Едом, слав.: Авдедом, — вероятно, лицо из потомства того Овед-Едома, которому при первоначальном разделении обязанностей левитов был вверен надзор за сокровищами храма 1 Пар XXVI:15 (Гуляев, там же).
25Έζησε δε Αμασίας ο υιός του Ιωάς ο βασιλεύς του Ιούδα, μετά τον θάνατον του Ιωάς υιού του Ιωάχαζ βασιλέως του Ισραήλ, δεκαπέντε έτη.
26Αι δε λοιπαί πράξεις του Αμασίου, αι πρώται και αι έσχαται, ιδού, δεν είναι γεγραμμέναι εν τω βιβλίω των βασιλέων του Ιούδα και του Ισραήλ;
27Και ύστερον αφού εστράφη ο Αμασίας από όπισθεν του Κυρίου, έκαμον συνωμοσίαν κατ' αυτού εν Ιερουσαλήμ· και έφυγεν εις Λαχείς· απέστειλαν όμως κατόπιν αυτού εις Λαχείς και εθανάτωσαν αυτόν εκεί.
28Και έφεραν αυτόν επί ίππων, και έθαψαν αυτόν μετά των πατέρων αυτού εν πόλει Ιούδα.
Ερμηνεία, στ. 25–28 (στα ρωσικά)
. Сн. 4 Цар XIV:17–20. Толков. Библия т. II.
Κείμενο: Μετάφραση Νεόφυτου Βάμβα, 1850. Ερμηνεία: «Ερμηνευτική Βίβλος», επιμ. Α. Π. Λοπουχίν (στα ρωσικά). Η αρίθμηση των σχολίων σε αυτό το βιβλίο ελέγχεται ακόμη με τη συνοδική: μερικά σχόλια ίσως στέκονται δίπλα στον γειτονικό στίχο.
(Ср. 4 Цар XIV:1–20)
Амасия, 9-й царь иудейский.
1–4. Начало царствования, казнь над убийцами Иоаса. 5–13. Война с Идумеей. 14–16. Поклонение Амасии богам Сеира и пророческое обличение. 17–24. Война Амасии с Иоасом израильским поражение и плен Амасии, ограбление храма и дворца. 25–28. Вторая половина царствования Амасии, насильственная смерть его.