Η ΒΙΒΛΟΣΈκδοση Βαϊκάλης
EL
Ρυθμίσεις

Β΄ Χρονικώνκεφάλαιο 31

Ερμηνεία του κεφαλαίου (στα ρωσικά)

1–21. Заботы Езекии о восстановлении черед священнослужения и об источниках содержания левитов и священников.

1Αφού δε συνετελέσθησαν πάντα ταύτα, πας ο Ισραήλ οι ευρεθέντες εξήλθον εις τας πόλεις του Ιούδα και συνέτριψαν τα αγάλματα και κατέκοψαν τα άλση και εκρήμνισαν τους υψηλούς τόπους και τα θυσιαστήρια από παντός του Ιούδα και Βενιαμίν· το αυτό έκαμον και εις τον Εφραΐμ και Μανασσή, εωσού συνετέλεσαν. Τότε επέστρεψαν πάντες οι υιοί Ισραήλ, έκαστος εις την ιδιοκτησίαν αυτού, εις τας εαυτών πόλεις.

Ερμηνεία, στ. 1 (στα ρωσικά)

. Религиозная ревность Езекии по истреблению принадлежностей языческого культа и не только в пределах Иудейского царства (4 Цар XVIII:4), но и на территории царства Израильского (доживавшего тогда уже последние дни самостоятельного политического существования), могла находить, как было уже упомянуто, сочувственный отклик со стороны последнего израильского царя Осии. Оба царя могли с одинаковой ревностью исполнять соответствующее предписание закона (Втор VII:5).

2Και διέταξεν ο Εζεκίας τας διαιρέσεις των ιερέων και των Λευϊτών, κατά τας διαιρέσεις αυτών, έκαστον κατά την υπηρεσίαν αυτού, τους ιερείς και τους Λευΐτας, διά τα ολοκαυτώματα και τας ειρηνικάς προσφοράς, διά να λειτουργώσι και να δοξολογώσι και να υμνώσιν εν ταις πύλαις των σκηνωμάτων του Κυρίου.

Ερμηνεία, στ. 2 (στα ρωσικά)

. Распределение священников и левитов по чередам священнослужения произведено было в свое время Давидом (1 Пар XXIV:19), но при нечестивых преемниках его на иудейском престоле, оно, как и все вообще отправления культа Иеговы, не могло оставаться в неприкосновенности, особенно же при Ахазе, когда был заперт сам храм. Езекия, в целях правильного течения богослужения повседневного и праздничного, восстановил священнические и левитские череды для служения «к воротам стана Господня» (евр.: бишааре махинот Иегова, Vulg.: en portis castrorum Domini), т. е. храма (LXX: έν ταίς πύλαις (έν ταίς αύλαίς) οίκου Κυρίου).

3Διέταξε και το μερίδιον του βασιλέως εκ των υπαρχόντων αυτού, διά τας ολοκαυτώσεις, διά τας πρωϊνάς και εσπερινάς ολοκαυτώσεις και διά τας ολοκαυτώσεις των σαββάτων και των νεομηνιών και των επισήμων εορτών, κατά το γεγραμμένον εν τω νόμω του Κυρίου.

Ερμηνεία, στ. 3 (στα ρωσικά)

. Обычай доставления царями материалов для жертвоприношения храма, вероятно, вел начало от Давида. О Соломоне это прямо утверждается во 2 Пар VIII:13 равно предполагается в рассказе о посещении Соломона царицей Савской (3 Цар X,5). У пророка Иезекииля о доставлении жертвенных материалов храму говорится, как об обязанности князя (Иез XLV:16–17). После плена, за отсутствием национального царя или князя, иудейская община установила ежегодный подушный налог в 1/3 сикля на поддержание ежедневного богослужения (Неем X:32–33).

4Είπεν έτι προς τον λαόν τον κατοικούντα εν Ιερουσαλήμ, να δίδη την μερίδα των ιερέων και Λευϊτών, διά να ενισχύωνται εν τω νόμω του Κυρίου.

Ερμηνεία, στ. 4 (στα ρωσικά)

. Обеспечивая нормальное и непрестанное совершение жертвоприношений (ст. 3), Езекия заботится и об обеспечении содержанием клира (ср. Неем XIII:10), в согласии с требованиями на этот счет закона (Чис XVIII:20 и след. Толков. Библия I).

5Και καθώς εξεδόθη ο λόγος, οι υιοί Ισραήλ έφεραν εν αφθονία απαρχάς σίτου, οίνου και ελαίου και μέλιτος και πάντων των γεννημάτων του αγρού· έφεραν έτι εν αφθονία τα δέκατα παντός πράγματος.

6Και οι υιοί Ισραήλ και Ιούδα, οι κατοικούντες εν τους πόλεσιν Ιούδα, και αυτοί έφεραν τα δέκατα βοών και προβάτων και τα δέκατα των αγίων πραγμάτων των αφιερουμένων εις Κύριον τον Θεόν αυτών, και έθεσαν κατά σωρούς.

7Εν τω τρίτω μηνί ήρχισαν να κάμνωσι τους σωρούς και εν τω εβδόμω μηνί ετελείωσαν.

8και ότε ήλθον ο Εζεκίας και οι άρχοντες και είδον τους σωρούς, ηυλόγησαν τον Κύριον και τον λαόν αυτού τον Ισραήλ.

9Έπειτα ηρώτησεν ο Εζεκίας τους ιερείς και τους Λευΐτας περί των σωρών.

Ερμηνεία, στ. 5–9 (στα ρωσικά)

. В числе обильных теократических приношений народа, с великою готовностью отозвавшегося на призыв царя, называется мед — вероятно, фруктовый, — запрещенный в законе (Лев II:11) лишь в качестве материала для жертвы, но не как своего рода теократическая подать (Толков. Библия I, с. 187). Сбор приношений начался в третьем месяце — после плена называвшемся сиван (Есф VIII:9), — около праздника Пятидесятницы — праздника жатвы (Исх XXIII:16), и продолжался до седьмого месяца — тисри, когда между прочим, праздновался праздник Кущей, праздник собирания плодов (Исх XXIII:16, см. Толков. Библию I, с. 213–215).

10Και απεκρίθη προς αυτόν Αζαρίας, ο πρώτος ιερεύς, εκ του οίκου Σαδώκ, και είπεν, Αφού ήρχισαν να φέρωσι τας προσφοράς εις τον οίκον του Κυρίου, εφάγομεν εις χορτασμόν, και επερίσσευσε πλήθος· διότι ο Κύριος ηυλόγησε τον λαόν αυτού· και το εναπολειφθέν είναι η μεγάλη αύτη αφθονία.

11Τότε είπεν ο Εζεκίας να ετοιμάσωσι ταμεία εκ τω οίκω του Κυρίου· και ητοίμασαν,

Ερμηνεία, στ. 10–11 (στα ρωσικά)

. «Из дома Садокова…» (ст. 10) — известного из начальной истории Соломона (3 Цар I–II гл.) первосвященника Садока, из линии Елеазара, сына Ааронова (1 Пар XXIV:3).

Соломоном были построены при храме многочисленные боковые пристройки, в которых помещались разные кладовые (3 Цар VI:5–6; Толков. Библия II). Ко времени Езекии некоторые из них могли обветшать или вовсе быть разрушены, и Езекия должен был построить новые помещения для обильных приношений от народа в пользу клира.

12και εισέφεραν εν πίστει τας προσφοράς και τα δέκατα και τα αφιερώματα· επ' αυτών δε ήτο επιστάτης Χωνανίας ο Λευΐτης και μετ' αυτόν Σιμεΐ ο αδελφός αυτού.

13Ο δε Ιεχιήλ και Αζαζίας και Ναχάθ και Ασαήλ και Ιεριμώθ και Ιωζαβάδ και Ελιήλ και Ισμαχίας και Μαάθ και Βεναΐας ήσαν επιτηρηταί, υπό την οδηγίαν του Χωνανίου και Σιμεΐ του αδελφού αυτού, διά προσταγής Εζεκίου του βασιλέως και Αζαρίου του επιστάτου του οίκου του Θεού.

Ερμηνεία, στ. 12–13 (στα ρωσικά)

. О подобном же собирании теократических приношений в кладовые храма читаем в книге Неемии (IX:35–40) о времени послепленном.

«Начальник при доме Божием» (ст. 13, см. 1 Пар IX:11) — первосвященник (Vulg.: pontifex domus Dei) или же специальное должностное лицо, заведовавшее приемом и распределением приношений.

14Και Κωρή ο υιός του Ιεμνά του Λευΐτου, ο πυλωρός κατά ανατολάς, ήτο επί των προαιρετικών προσφορών του Θεού, διά να διανέμη τας προσφοράς του Κυρίου και τα αγιώτατα πράγματα.

15Και μετ' αυτόν Εδέν και Μινιαμείν και Ιησούς και Σεμαΐας, Αμαρίας και Σεχανίας, εν ταις πόλεσι των ιερέων εμπεπιστευμένοι να διανέμωσιν εις τους αδελφούς αυτών κατά τας διαιρέσεις αυτών, εξ ίσου εις τον μεγάλον και εις τον μικρόν,

16εις πάντα τον εισερχόμενον εις τον οίκον του Κυρίου, το καθημερινόν αυτού μερίδιον, διά την εις τα υπουργήματα αυτών υπηρεσίαν αυτών, κατά τας διαιρέσεις αυτών, εκτός των αρσενικών αυτών, τα οποία απηριθμήθησαν κατά γενεαλογίαν, από τριών ετών ηλικίας και επάνω·

17η απαρίθμησις δε των ιερέων και των Λευϊτών έγεινε κατά τον οίκον των πατριών αυτών, από είκοσι ετών ηλικίας και επάνω, κατά τα υπουργήματα αυτών, κατά τας διαιρέσεις αυτών·

Ερμηνεία, στ. 17 (στα ρωσικά)

. Начальный возраст левитской службы здесь и в 1 Пар XXIII:3, 24–28 определяется в 20 лет; в законодательстве же Моисеевом он доказывается то в 30 (Чис IV:3, 23, 30), то в 25 лет (Чис VIII:24). По-видимому, Давид нашел нужным призывать левитов на службу в более раннем возрасте (20-ти лет), и такая практика соблюдалась впоследствии — не только при Езекии, но и после плена (1 Езд III:8). Впрочем, самостоятельное ответственное служение левитов при храме могло начинаться согласно с предписанием Моисея, не ранее 30 лет, до этого же возраста они могли служить лишь в качестве помощников старших левитов (см. Толков. Библию, т. I, с. 231)

18και εις πάντα τα τέκνα αυτών, τας γυναίκας αυτών και τους υιούς αυτών και τας θυγατέρας αυτών, εις πάσαν την σύναξιν, οίτινες απηριθμήθησαν κατά γενεαλογίαν· διότι εν πίστει ηγιάσθησαν εις τα άγια.

19Περί δε των υιών Ααρών των ιερέων εν τοις αγροίς των προαστείων των πόλεων αυτών, ήσαν εν εκάστη πόλει άνθρωποι διωρισμένοι κατ' όνομα διά να δίδωσι μερίδια εις πάντα τα αρσενικά μεταξύ των ιερέων και εις πάντα τα απαριθμηθέντα μεταξύ των Λευϊτών.

Ερμηνεία, στ. 18–19 (στα ρωσικά)

. Все заботы Езекии в отношении теократических приношений были направлены к тому, чтобы они распределяемы были между священниками и левитами по принадлежности «со всею верностью» — в предупреждение возможных обид и обманов низших членов клира высшими. В последующей истории такие прискорбные явления иногда бывали. Так, при прокураторе Феликсе (см. Деян. XXIII–XXIV гл.), рассказывает И. Флавий, «первосвященники настолько потеряли всякий стыд и дошли до такой дерзости, что решались отправлять слуг своих к гумнам, чтобы забирать там десятину, предназначавшуюся для простых священнослужителей. Таким образом случилось, что несколько бедных священников умерло от голода» (Древн. XX, 8).

Весь раздел о введенных Езекией чередах священнических и левитских и источниках их содержания, отличающейся пунктуально точными деталями и содержащий в себе целый ряд имен (ст. 12–15) имеет все признаки документальности и исторической достоверности.

20Και ούτως έκαμεν ο Εζεκίας καθ' όλον τον Ιούδαν· και έπραξε το καλόν και ευθές και αληθινόν ενώπιον Κυρίου του Θεού αυτού.

21Και εις παν έργον, το οποίον ήρχισεν εις την υπηρεσίαν του οίκου του Θεού, και εις τον νόμον και εις τα προστάγματα, εκζητών τον Θεόν αυτού, έκαμνεν αυτό εξ όλης της καρδίας αυτού και ευωδούτο.

Ερμηνεία, στ. 20–21 (στα ρωσικά)

. Здесь — высшая похвала всей теократическо-богослужебной деятельности Езекии, по существу тожественная с данною в 4 Цар XVIII:3, 5.

Κείμενο: Μετάφραση Νεόφυτου Βάμβα, 1850. Ερμηνεία: «Ερμηνευτική Βίβλος», επιμ. Α. Π. Λοπουχίν (στα ρωσικά). Η αρίθμηση των σχολίων σε αυτό το βιβλίο ελέγχεται ακόμη με τη συνοδική: μερικά σχόλια ίσως στέκονται δίπλα στον γειτονικό στίχο.