Ιερεμίαςκεφάλαιο 12

Ερμηνεία του κεφαλαίου (στα ρωσικά)

1–6. Жалоба пророка на свою участь и ответ Бога, возвещающий, что пророк должен ожидать еще больших бед. 7–13. Отмщение Иеговы Его народу. 14–21. Утешительные обещания.

1Δίκαιος είσαι Κύριε, όταν δικολογώμαι μετά σού· πλην ας διαλεχθώ μετά σου περί των κρίσεών σου· διατί η οδός των ασεβών ευοδούται; διά τι ευημερούσι πάντες οι φερόμενοι απίστως;

2Εφύτευσας αυτούς, μάλιστα ερριζώθησαν· αυξάνουσι, μάλιστα καρποφορούσι· συ είσαι πλησίον του στόματος αυτών και μακράν από των νεφρών αυτών.

Ερμηνεία, στ. 1–2 (στα ρωσικά)

Иеремия стоит здесь пред тою же загадкой, какая мучила Иова (Ср. Иов XII:6; XXI:7 и сл.).

3Αλλά συ, Κύριε, με γνωρίζεις· με είδες και εδοκίμασας την καρδίαν μου ενώπιόν σου· σύρε αυτούς ως πρόβατα διά σφαγήν και ετοίμασον αυτούς διά την ημέραν της σφαγής.

4Έως πότε θέλει πενθεί η γη, και ο χόρτος παντός αγρού θέλει ξηραίνεσθαι διά την κακίαν των κατοιούντων εν αυτή; Ηφανίσθησαν τα κτήνη και τα πτηνά, διότι είπον, δεν θέλει ιδεί τα έσχατα ημών.

Ερμηνεία, στ. 4 (στα ρωσικά)

Пророк жалуется здесь вероятно за продолжающуюся в Иудее засуху (ср. XIV:1 и сл.). — Он не увидит, т. е. пророку не дождаться исполнения своих грозных предвещаний.

5Εάν τρέξης μετά των πεζών και σε κάμωσι να ατονήσης, τότε πως θέλεις αντιπαραταχθή προς τους ίππους; και εάν απέκαμες εν τη γη της ειρήνης, εφ' ην ήλπιζες, τότε πως θέλεις κάμει εις το φρύαγμα του Ιορδάνου;

Ερμηνεία, στ. 5 (στα ρωσικά)

В наводнение — правильнее: в зарослях иорданских, где водятся львы (ср. XLIX:19; L:44; Зах ХI:3).

6Διότι και οι αδελφοί σου και ο οίκος του πατρός σου και αυτοί εφέρθησαν απίστως προς σέ· ναι, αυτοί εβόησαν όπισθέν σου μεγαλοφώνως· μη πιστεύσης αυτούς, και αν λαλήσωσι καλά προς σε.

Ερμηνεία, στ. 1–6 (στα ρωσικά)

Враждебность, проявленная в отношении к пророку его согражданами, побуждает пророка просить им наказания от Бога. Даже страна иудейская вопиет к Богу на людей, из-за упорства которых она подвергается всевозможным опустошениям, причем сами виновники этих несчастий остаются безнаказанными. Ответ Господень не только не утешает его, а yтверждает, что его беды ещё увеличатся.

Ερμηνεία, στ. 6 (στα ρωσικά)

Бог предвозвещает пророку, что даже его близкие родные будут стараться причинить ему зло.

7Εγκατέλιπον τον οίκόν μου, αφήκα την κληρονομίαν μου, έδωκα την ηγαπημένην της ψυχής μου εις τας χείρας των εχθρών αυτής.

Ερμηνεία, στ. 7 (στα ρωσικά)

Дом Мой, удел Мой, т. е. страну и народ иудейский (ср. Ос VIII:1). — Отсюда и до 13-го стиха идет прекрасное стихотворение, в котором говорящим является Сам Иегова.

8Η κληρονομία μου έγεινεν εις εμέ ως λέων εν δρυμώ· εξέπεμψε την φωνήν αυτής εναντίον μου· διά τούτο εμίσησα αυτήν.

9Η κληρονομία μου είναι εις εμέ όρνεον αρπακτικόν, τα όρνεα κύκλω είναι εναντίον αυτής· έλθετε, συνάχθητε, πάντα τα θηρία του αγρού, έλθετε να καταφάγητε αυτήν.

Ερμηνεία, στ. 9 (στα ρωσικά)

На птиц, отличающихся разноцветным блестящим оперением, обыкновенно нападают другие птицы (Tacit., Annal., VI:28; Sueton., Caisar, 81; Plinii hist. natur., X, 17).

10Ποιμένες πολλοί διέφθειραν τον αμπελώνά μου, κατεπάτησαν την μερίδα μου, κατέστησαν την μερίδα την επιθυμητήν μου έρημον άβατον.

Ερμηνεία, στ. 10 (στα ρωσικά)

Чужие пастыри, т. е. цари и князья причинили много бед Иудейскому государству в 9-й год правления царя Иоакима (4 Цар XXIV:1 и сл.). В это время и сказана, очевидно, речь пророка.

11Παρέδωκαν αυτήν εις ερήμωσιν· ερημωθείσα πενθεί ενώπιόν μου· πάσα η γη ηρημώθη, διότι δεν υπάρχει ο φροντίζων.

12Επί πάσας τας υψηλάς θέσεις της ερήμου ήλθον οι λεηλάται· διότι η μάχαιρα του Κυρίου θέλει καταφάγει απ' άκρου της γης έως άκρου της γής· εις ουδεμίαν σάρκα δεν θέλει είσθαι ειρήνη.

13Έσπειραν σίτον αλλά θέλουσι θερίσει ακάνθας· εκοπίασαν αλλά δεν θέλουσιν ωφεληθή· και θέλετε αισχυνθή διά τα προϊόντα σας από του φλογερού θυμού του Κυρίου.

Ερμηνεία, στ. 7–13 (στα ρωσικά)

Все-таки ничего не случается без воли Божией. Рука Иеговы в настоящее время так тяготеет над Иудейскою страною, хотя Бог не перестает любить Свой, наказываемый Им, народ.

14Ούτω λέγει ο Κύριος κατά πάντων των κακών γειτόνων μου, οίτινες εγγίζουσι την κληρονομίαν την οποίαν κληροδότησα εις τον λαόν μου τον Ισραήλ· Ιδού, θέλω αποσπάσει αυτούς από της γης αυτών, και θέλω αποσπάσει τον οίκον Ιούδα εκ μέσου αυτών.

15Και αφού αποσπάσω αυτούς, θέλω επιστρέψει και ελεήσει αυτούς, και θέλω επαναφέρει έκαστον εις την κληρονομίαν αυτού και έκαστον εις την γην αυτού.

16Και εάν μάθωσι καλώς τας οδούς του λαού μου, να ομνύωσιν εις το όνομά μου, Ζη Κύριος, καθώς εδίδαξαν τον λαόν μου να ομνύη εις τον Βάαλ, τότε θέλουσιν οικοδομηθή εν τω μέσω του λαού μου.

17Αλλ' εάν δεν υπακούσωσι, θέλω αποσπάσει ολοτελώς και εξολοθρεύσει το έθνος εκείνο, λέγει Κύριος.

Ερμηνεία, στ. 14–17 (στα ρωσικά)

Но Господь все-таки приведет в осуществление Свой план о спасении Иудеи. Злые соседи иудеев (Моав, Аммон, Едом и др.) испытают ту же судьбу, что и иудеи, но потом, вместе с иудеями, будут восстановлены в своих уделах. Мало того. Они могут принять веру иудейскую и водвориться среди народа Божия. Это и необходимо, если они хотят быть спасены.

Особые замечания. В противоположность мнению некоторых критиков о неподлинности этой главы следует принять во внимание, что предсказание 14–17 о пленении моавитян, аммонитян и др. Навуходоносором, по воле Божией, не пришло в исполнение. Если бы автором ХII-й гл. был иудей, живший после плена, то едва ли он поместил бы в книгу пророчество оставшееся неисполненным.

Κείμενο: Μετάφραση Νεόφυτου Βάμβα, 1850. Ερμηνεία: «Ερμηνευτική Βίβλος», επιμ. Α. Π. Λοπουχίν (στα ρωσικά).