Ψαλμοίκεφάλαιο 131

Στη Συνοδική μετάφραση αυτός είναι ο Ψαλμός 130 Γιατί ο ψαλμός έχει δύο αριθμούς

Γιατί ο ψαλμός έχει δύο αριθμούς;

Οι ψαλμοί αριθμούνται διαφορετικά σε διαφορετικές Βίβλους. Η ρωσική Συνοδική μετάφραση, όπως και η ελληνική Εκκλησία, ακολουθεί την ελληνική Βίβλο (τους Εβδομήκοντα), που διάβαζε η αρχαία Εκκλησία. Η εβραϊκή Βίβλος και οι μεταφράσεις από αυτήν, ανάμεσά τους και του Βάμβα, αριθμούν κατά το εβραϊκό (μασοριτικό) κείμενο.

Στην ελληνική Βίβλο οι Ψαλμοί 9 και 10 είναι ενωμένοι σε έναν, γι’ αυτό στους περισσότερους ψαλμούς από τον 10ο ως τον 147ο ο αριθμός των Εβδομήκοντα είναι κατά ένα μικρότερος από τον εβραϊκό. Το «Κύριος ποιμαίνει με» είναι ο Ψαλμός 22 κατά τους Εβδομήκοντα και 23 στην εβραϊκή Βίβλο, ο μετανοητικός ψαλμός του Δαβίδ 50 και 51, το «Είπεν ο Κύριος τω Κυρίω μου» 109 και 110.

Δεν είναι λάθος καμίας πλευράς: οι αρχαίες παραδόσεις χώριζαν διαφορετικά το ίδιο κείμενο. Η επιγραφή του ψαλμού («Ψαλμός του Δαβίδ») στην εβραϊκή Βίβλο συχνά μετριέται ως πρώτος στίχος, γι’ αυτό σε μερικούς ψαλμούς μετατοπίζονται και οι αριθμοί των στίχων.

Αντιστοιχία αριθμών

Συνοδική	Εβραϊκή
1–8	1–8
9	9–10
10–112	11–113
113	114–115
114–115	116
116–145	117–146
146–147	147
148–150	148–150

Το κείμενο της εξήγησης είναι πρόχειρο και περιμένει επιμέλεια.

Ερμηνεία του κεφαλαίου (στα ρωσικά)

По надписанию в еврейской, греческой и латинской Библиях этот псалом приписывается Давиду. Поводом к его написанию из обстоятельств жизни этого царя можно считать его ответ на порицание Мелхолы при перенесении Кивота Завета в скинию Сионскую. Последняя в плясании царя пред этой святыней видела унижение его царского достоинства, которое, очевидно, полагала в строго рассчитанных и методически важных поступках царя, а не в таком простом, искреннем и безыскусственном поведении, каким отличался здесь Давид. Ответ его Мелхоле (см. 2 Цар VI:20-22) очень близок к содержанию данного псалма, где Давид говорит о своем смирении.

Господи, я никогда не был горд и искусственно надменен: это мне чуждо. Я как дитя, смиренно отдавался воле Господа. Да уповает также и Израиль на Него (1-3).

1«Ωιδή των Αναβαθμών, του Δαβίδ.» Κύριε, δεν υπερηφανεύθη η καρδία μου ουδέ υψώθησαν οι οφθαλμοί μου· ουδέ περιπατώ εις πράγματα μεγάλα και υψηλότερα υπέρ εμέ.

Ερμηνεία, στ. 1 (στα ρωσικά)

. "Я не входил в великое и до меня недосягаемое" - то же, что "не надмевалось сердце мое", т. е. я не старался искусственно поддерживать свое достоинство, показывать в себе не то, что есть, а что хотелось бы видеть другим в возвышении моего достоинства. Давид всегда жил тем, что в нем было, так и в данном случае, искренно радуясь перенесению Ковчега Завета, он свою радость показывал в безыскусственных действиях.

2Βεβαίως, υπέταξα και καθησύχασα την ψυχήν μου, ως το απογεγαλακτισμένον παιδίον πλησίον της μητρός αυτού· η ψυχή μου είναι εν εμοί ως απογεγαλακτισμένον παιδίον.

Ερμηνεία, στ. 2 (στα ρωσικά)

. Ребенок, отнятый от груди и матери, привыкший к другой пище, спокойно сидит на ее руках, ничего от нее не требуя. С таким ребенком сравнивает себя Давид, с полной верой полагавшийся на помощь Божию и не предъявлявший к Нему никаких требований.

3Ας ελπίζη ο Ισραήλ επί τον Κύριον, από του νυν και έως του αιώνος.

Ερμηνεία, στ. 3 (στα ρωσικά)

. Вероятно, представляет литургическую прибавку позднейшего времени.

Κείμενο: Μετάφραση Νεόφυτου Βάμβα, 1850. Ερμηνεία: «Ερμηνευτική Βίβλος», επιμ. Α. Π. Λοπουχίν (στα ρωσικά).