Ψαλμοίκεφάλαιο 146
Τα κείμενα για σύγκριση δεν φορτώθηκαν. Ελέγξτε τη σύνδεση και δοκιμάστε ξανά.
Στη Συνοδική μετάφραση αυτός είναι ο Ψαλμός 145 Γιατί ο ψαλμός έχει δύο αριθμούς
Γιατί ο ψαλμός έχει δύο αριθμούς;
Οι ψαλμοί αριθμούνται διαφορετικά σε διαφορετικές Βίβλους. Η ρωσική Συνοδική μετάφραση, όπως και η ελληνική Εκκλησία, ακολουθεί την ελληνική Βίβλο (τους Εβδομήκοντα), που διάβαζε η αρχαία Εκκλησία. Η εβραϊκή Βίβλος και οι μεταφράσεις από αυτήν, ανάμεσά τους και του Βάμβα, αριθμούν κατά το εβραϊκό (μασοριτικό) κείμενο.
Στην ελληνική Βίβλο οι Ψαλμοί 9 και 10 είναι ενωμένοι σε έναν, γι’ αυτό στους περισσότερους ψαλμούς από τον 10ο ως τον 147ο ο αριθμός των Εβδομήκοντα είναι κατά ένα μικρότερος από τον εβραϊκό. Το «Κύριος ποιμαίνει με» είναι ο Ψαλμός 22 κατά τους Εβδομήκοντα και 23 στην εβραϊκή Βίβλο, ο μετανοητικός ψαλμός του Δαβίδ 50 και 51, το «Είπεν ο Κύριος τω Κυρίω μου» 109 και 110.
Δεν είναι λάθος καμίας πλευράς: οι αρχαίες παραδόσεις χώριζαν διαφορετικά το ίδιο κείμενο. Η επιγραφή του ψαλμού («Ψαλμός του Δαβίδ») στην εβραϊκή Βίβλο συχνά μετριέται ως πρώτος στίχος, γι’ αυτό σε μερικούς ψαλμούς μετατοπίζονται και οι αριθμοί των στίχων.
Αντιστοιχία αριθμών
| Συνοδική | Εβραϊκή |
|---|---|
| 1–8 | 1–8 |
| 9 | 9–10 |
| 10–112 | 11–113 |
| 113 | 114–115 |
| 114–115 | 116 |
| 116–145 | 117–146 |
| 146–147 | 147 |
| 148–150 | 148–150 |
Το κείμενο της εξήγησης είναι πρόχειρο και περιμένει επιμέλεια.
Ερμηνεία του κεφαλαίου (στα ρωσικά)
1Αινείτε τον Κύριον. Αίνει, η ψυχή μου, τον Κύριον.
2Θέλω αινεί τον Κύριον ενόσω ζώ· θέλω ψαλμωδεί εις τον Θεόν μου ενόσω υπάρχω.
3Μη πεποίθατε επ' άρχοντας, επί υιόν ανθρώπου, εκ του οποίου δεν είναι σωτηρία.
4Το πνεύμα αυτού εξέρχεται· αυτός επιστρέφει εις την γην αυτού· εν εκείνη τη ημέρα οι διαλογισμοί αυτού αφανίζονται.
5Μακάριος εκείνος, του οποίου βοηθός είναι ο Θεός του Ιακώβ· του οποίου η ελπίς είναι επί Κύριον τον Θεόν αυτού·
6τον ποιήσαντα τον ουρανόν και την γην, την θάλασσαν και πάντα τα εν αυτοίς· τον φυλάττοντα αλήθειαν εις τον αιώνα·
7τον ποιούντα κρίσιν εις τους αδικουμένους· τον διδόντα τροφήν εις τους πεινώντας. Ο Κύριος ελευθερόνει τους δεσμίους.
8Ο Κύριος ανοίγει τους οφθαλμούς των τυφλών· ο Κύριος ανορθοί τους κεκυρτωμένους· ο Κύριος αγαπά τους δικαίους·
9ο Κύριος διαφυλάττει τους ξένους· υπερασπίζεται τον ορφανόν και την χήραν, την δε οδόν των αμαρτωλών καταστρέφει.
10Ο Κύριος θέλει βασιλεύει εις τον αιώνα· ο Θεός σου, Σιών, εις γενεάν και γενεάν. Αλληλούϊα.
Κείμενο: Μετάφραση Νεόφυτου Βάμβα, 1850. Ερμηνεία: «Ερμηνευτική Βίβλος», επιμ. Α. Π. Λοπουχίν (στα ρωσικά).
Вся последующая группа псалмов, начиная с 145 и кончая 150, хвалебные, аллилуйные, посвященные Господу за дарованные Им милости еврейскому народу. Все они тесно примыкают друг к другу и взаимно дополняют себя. Так 145 Пс говорит о возвращении евреев из плена (7: ст.), 146, 147: - о восстановлении и укреплении Иерусалима (CXLVI:2; CXLVII:2-3), 149 - о восстановлении еврейской национальности, почему приглашаются все народы, вся природа и все иудеи к возможно торжественному прославлению великих Его дел (149-150 Пс). Написание этих псалмов нужно относить ко времени окончания евреями построения второго храма и Иерусалима, когда они, сознавая ясно все великое значение совершившегося с ними, были преисполнены самых лучших надежд на свою будущую жизнь под сенью Бога и когда среди них, верующих в сказания пророков о счастливой жизни после плена, могли зародиться мысли и об отмщении вcем языческим народам. Эта месть была бы осуществлением над ними Божественной кары.
Буду всю жизнь восхвалять Господа. Не надейтесь на человека, жизнь которого кратковременна, а силы слабы, а надейтесь на Господа, всемогущего Творца всего существующего, милостивого к человеку слабому и вечного, Сион, твоего царя (2-10).