Η ΒΙΒΛΟΣΈκδοση Βαϊκάλης
EL
Ρυθμίσεις

Θρήνοικεφάλαιο 3

Ερμηνεία του κεφαλαίου (στα ρωσικά)

1–18. Тяжелые испытания, какие пережил пророк вместе с другими верующими израильтянами. 19–39. Оживление в сердце пророка надежды на лучшее будущее. 40–54. Признание справедливости посланного на иудеев наказания, от которого Бог, однако, наверно освободит Свой народ. 56–66. Молитва пророка, в которой он выражает уверенность свою в том, что Бог поможет ему и отмстит его врагам.

1Εγώ είμαι ο άνθρωπος, όστις είδον θλίψιν από της ράβδου του θυμού αυτού.

Ερμηνεία, στ. 1 (στα ρωσικά)

Я человек. Нельзя думать, что пророк здесь говорит о своих личных страданиях, какие он переносил во время осады и взятия Иерусалима. Он выступает здесь как представитель иудеев, сохранивших веру в Бога, личные же его страдания составляют только один момент в изображении грозного суда Божия, обрушившегося на иудеев. — Замечательно, что здесь, как и в следующих стихах, пророк пользуется выражениями книги Иова (ср. XXI:9). Очевидно, ему предносился образ этого великого страдальца, когда он думал о своих страданиях и страданиях своих соплеменников.

2Με ώδήγησε και έφερεν εις σκότος και ουχί εις φως.

3Ναι, κατ' εμού εστράφη· κατ' εμού έστρεψε την χείρα αυτού όλην την ημέραν.

4Επαλαίωσε την σάρκα μου και το δέρμα μου· συνέτριψε τα οστά μου.

5Ωικοδόμησε κατ' εμού και με περιεκύκλωσε χολήν και μόχθον.

6Με εκάθισεν εν σκοτεινοίς ως νεκρούς αιωνίους.

7Με περιέφραξε, διά να μη εξέλθω· εβάρυνε τας αλύσεις μου.

8Έτι και όταν κράζω και αναβοώ, αποκλείει την προσευχήν μου.

9Περιέφραξε με πελεκητούς λίθους τας οδούς μου, εστρέβλωσε τας τρίβους μου.

Ερμηνεία, στ. 9 (στα ρωσικά)

Извратил… — точнее: «испортил путь, по которому я мог идти».

10Έγεινεν εις εμέ άρκτος ενεδρεύουσα, λέων εν αποκρύφοις.

11Παρέτρεψε τας οδούς μου και με κατεσπάραξε, με κατέστηαεν ηφανισμένην.

12Ενέτεινε το τόξον αυτού και με έστησεν ως σκοπόν εις βέλος.

13Ενέπηξεν εις τα νεφρά μου τα βέλη της φαρέτρας αυτού.

Ερμηνεία, στ. 13 (στα ρωσικά)

Почки являются в организме человека очень важным органом.

14Έγεινα γέλως εις πάντα τον λαόν μου, άσμα αυτών όλην την ημέραν.

Ερμηνεία, στ. 14 (στα ρωσικά)

Большинство иудеев, очевидно, не обратилось на истинный путь даже тогда, когда Господь покарал их страшными бедствиями. Они даже смеялись над такими своими согражданами, которые видели в своих несчастьях и несчастиях своего отечества смиряющую их десницу Иеговы.

15Με εχόρτασε πικρίαν· με εμέθυσεν αψίνθιον.

16Και συνέτριψε τους οδόντας μου με χάλικας· με εκάλυψε με σποδόν.

17Και απέσπρωξα, από ειρήνης την ψυχήν μου· ελησμόνησα το αγαθόν.

Ερμηνεία, στ. 17 (στα ρωσικά)

Забыл о благоденствии, т. е. не верит, чтобы на земле могло существовать какое-нибудь счастье!

18Και είπα, Απωλέσθη η δύναμίς μου και η ελπίς μου υπό του Κυρίου.

Ερμηνεία, στ. 1–18 (στα ρωσικά)

Пророк, от лица всех верующих, выражает скорбь по поводу тех страданий, какие посылает ему Господь. Положение пророка безвыходное, потому что Сам Бог вооружился против него. Он совершенно падает духом.

19Ενθυμήθητι την θλίψιν μου και την έξωσίν μου, το αψίνθιον και την χολήν.

20Η ψυχή μου ενθυμείται ταύτα ακαταπαύστως και είναι τεταπεινωμένη εν εμοί.

21Τούτο ανακαλώ εις την καρδίαν μου, όθεν έχω ελπίδα·

Ερμηνεία, στ. 21 (στα ρωσικά)

Лучше перевести: «Вот о чем я размышляю, вот в чем моя надежда». Следующий стих и представляет собою разъяснение того, в чем именно пророк полагает основание своей надежды.

22Έλεος του Κυρίου είναι, ότι δεν συνετελέσθημεν, επειδή δεν εξέλιπον οι οικτιρμοί αυτού.

Ερμηνεία, στ. 22 (στα ρωσικά)

Лучше перевести: «милости Иеговы еще не прекратились». — Этот стих, а равно и следующие двенадцать, представляют собою не только средину третьей главы, но и средину книги. Они, действительно, содержат в себе центральную мысль, свет которой падает и на предшествующую и на последующую половину книги — мысль о благости Божией, служащей основою человеческой надежды.

23Ανανεόνονται εν ταις πρωΐαις· μεγάλη είναι η πιστότης σου.

24Ο Κύριος είναι η μερίς μου, είπεν η ψυχή μου· διά τούτο θέλω ελπίζει επ' αυτόν.

25Αγαθός ο Κύριος εις τους προσμένοντας αυτόν, εις την ψυχήν την εκζητούσαν αυτόν.

26Καλόν είναι και να ελπίζη τις και να εφησυχάζη εις την σωτηρίαν του Κυρίου.

27Καλόν εις τον άνθρωπον να βαστάζη ζυγόν εν τη νεότητι αυτού.

28Θέλει κάθησθαι κατά μόνας και σιωπά, επειδή ο Θεός επέβαλε φορτίον επ' αυτόν.

29Θέλει βάλει το στόμα αυτού εις το χώμα, ίσως ήναι ελπίς.

30Θέλει δώσει την σιαγόνα εις τον ραπίζοντα αυτόν· θέλει χορτασθή από ονειδισμού.

31Διότι ο Κύριος δεν απορρίπτει εις τον αιώνα·

32Αλλ' εάν και θλίψη, θέλει όμως και οικτειρήσει κατά το πλήθος του ελέους αυτού.

33Διότι δεν θλίβει εκ καρδίας αυτού ουδέ καταθλίβει τους υιούς των ανθρώπων.

34Το να καταπατή τις υπό τους πόδας αυτού πάντας τους δεσμίους της γης.

35Το να διαστρέφη κρίσιν ανθρώπου κατέναντι του προσώπου του Υψίστου·

36Το να αδική άνθρωπον εν τη δίκη αυτού· ο Κύριος δεν βλέπει ταύτα.

37Τις λέγει τι και γίνεται, χωρίς να προστάξη αυτό ο Κύριος;

38Εκ του στόματος του Υψίστου δεν εξέρχονται τα κακά και τα αγαθά;

39Διά τι ήθελε γογγύσει άνθρωπος ζων, άνθρωπος, διά την ποινήν της αμαρτίας αυτού;

Ερμηνεία, στ. 19–39 (στα ρωσικά)

Из тьмы страдания для пророка снова пробивается луч надежды и утешения. Он старается побороть свои сомнения и это ему удается: пророк снова может молиться! Он просит Господа вспомнить о нем, и сам, с своей стороны, отыскивает опору для своей надежды. Эту опору он находит, прежде всего, в том убеждении, что Царство Божие еще существует, что есть еще остаток верующих, который и может служить началом для обновления народа. А так как это существование избранного остатка — дело благости Божией, все еще продолжающей проявлять себя по отношению к верующим, то пророк, при виде такого факта, начинает спокойнее смотреть на свои страдания и страдания других верующих. Если мы будем терпеливо нести эти страдания, то милосердный Господь снова восстановит наше благополучие. Поэтому-то — говорит пророк — страдание, очевидно, имеет для нас воспитательное значение, и мы должны оплакивать не самое страдание, а его причину — грех.

40Ας ερευνήσωμεν τας οδούς ημών και ας εξετάσωμεν και ας επιστρέψωμεν εις τον Κύριον.

41Ας υψώσωμεν τας καρδίας ημών και τας χείρας προς τον Θεόν τον εν τοις ουρανοίς, λέγοντες,

42Ημαρτήσαμεν και απεστατήσαμεν· συ δεν μας συνεχώρησας.

43Περιεκάλυψας με θυμόν και κατεδίωξας ημάς· εφόνευσας, δεν εφείσθης.

44Εκάλυψας σεαυτόν με νέφος, διά να μη διαβαίνη η προσευχή ημών.

45Μας έκαμες σκύβαλον και βδέλυγμα εν μέσω των λαών.

46Πάντες οι εχθροί ημών ήνοιξαν το στόμα αυτών εφ' ημάς.

47Φόβος και λάκκος ήλθον εφ' ημάς, ερήμωσις και συντριμμός.

48Ρύακας υδάτων καταβιβάζει ο οφθαλμός μου διά τον συντριμμόν της θυγατρός του λαού μου.

Ερμηνεία, στ. 48 (στα ρωσικά)

О погибели дщери… — правильнее: о погибели дщерей или, просто, о погибели народа моего.

49Ο οφθαλμός μου σταλάζει και δεν σιωπά, διότι δεν έχει άνεσιν,

50Εωσού ο Κύριος διακύψη και ίδη εξ ουρανού.

51Ο οφθαλμός μου καταθλίβει την ψυχήν μου, εκ πασών των θυγατέρων της πόλεώς μου.

52Οι εχθρευόμενοί με αναιτίως με εκυνήγησαν ακαταπαύστως ως στρουθίον.

53Έκοψαν την ζωήν μου εν τω λάκκω και έρριψαν λίθον επ' εμέ.

54Τα ύδατα επλημμύρησαν υπεράνω της κεφαλής μου· είπα, Απερρίφθην.

Ερμηνεία, στ. 40–54 (στα ρωσικά)

Доказавши, что Господь напрасно никогда не поражает людей страданиями, пророк и в судьбе своей и своего народа видит естественное последствие грехов, какими Израиль прогневал Бога. И вот пророк уже другим тоном просит у Бога освобождения от страданий. Теперь он говорит уже не в духе безнадежности, а кается и обвиняет сам себя как представитель своего народа. При этом, однако, он не может не изобразить силы своих страданий; в самом деле, он хотел помочь своему народу, а народ видел в нем врага своего и всячески его преследовал.

55Επεκαλέσθην το όνομά σου, Κύριε, εκ λάκκου κατωτάτου.

56Ήκουσαν την φωνήν μου· μη κλείσης το ωτίον σου εις τον στεναγμόν μου, εις την κραυγήν μου.

Ερμηνεία, στ. 56 (στα ρωσικά)

«Молитва праведника, — говорит блаж. Августин, — есть ключ к небу. В то время как молитва восходит к небу, с неба нисходит милость Божия».

57Επλησίασας καθ' ην ημέραν σε επεκαλέσθην· είπας, Μη φοβού.

58Εδίκασας, Κύριε, την δίκην της ψυχής μου· ελύτρωσας την ζωήν μου.

59Είδες, Κύριε, το προς εμέ άδικον· κρίνον την κρίσιν μου.

Ερμηνεία, στ. 59 (στα ρωσικά)

Дело мое. Пророк здесь говорит от лица верующих.

60Είδες πάσας τας εκδικήσεις αυτών, πάντας τους διαλογισμούς αυτών κατ' εμού.

61Ήκουσαν, Κύριε, τον ονειδισμόν αυτών, πάντας τους διαλογισμούς αυτών κατ' εμού·

62Τους λόγους των επανισταμένων επ' εμέ και τας μελέτας αυτών κατ' εμού όλην την ημέραν.

63Ιδέ, όταν κάθηνται και όταν σηκόνωνται· εγώ είμαι το άσμα αυτών.

Ερμηνεία, στ. 63 (στα ρωσικά)

Я для них — песнь, т. е. предмет насмешек, о котором у них слагаются даже шутливые песни.

64Κάμε, Κύριε, εις αυτούς ανταπόδοσιν κατά τα έργα των χειρών αυτών.

65Δος εις αυτούς πώρωσιν καρδίας, την κατάραν· σου επ' αυτούς.

66Καταδίωξον εν οργή και αφάνισον αυτούς υποκάτωθεν των ουρανών του Κυρίου.

Ερμηνεία, στ. 55–66 (στα ρωσικά)

Подобно первой и второй главам, третья глава заключается горячею молитвою, в которой пророк, испытавший неоднократно, что Бог слышит молитвы призывающих Его, и теперь просит Бога отомстить его обидчикам совершенным их уничтожением.

Κείμενο: Μετάφραση Νεόφυτου Βάμβα, 1850. Ερμηνεία: «Ερμηνευτική Βίβλος», επιμ. Α. Π. Λοπουχίν (στα ρωσικά).